Rijpheid, een roman om te koesteren

We volgen het verhaal door de ogen van Edith, in twee tijdslijnen. Enerzijds is er Edith als zeventigjarige vrouw, die een leven heeft opgebouwd aan de Ierse kust. Anderzijds ontmoeten we haar als zeventienjarig meisje, wanneer ze naar haar zus Lydia wordt gestuurd om haar bij te staan bij de bevalling.

De oudere Edith is eigenwijs, actief en maatschappijkritisch. De jonge Edith is naïef en verlegen, een echte boekenfanaat met één grote droom: studeren aan de universiteit van Oxford. Het contrast tussen deze twee versies van Edith laat zien hoe ervaringen en keuzes een mens vormen.

Een centraal thema in de roman is de spanning tussen autonomie en ergens bij horen. Hoe ver wil je gaan om erbij te horen, en wat kost conformeren je? Dat thema wordt op een subtiele manier verbreed naar adoptie, emigratie en vluchtelingen. Daarnaast gaat het boek over keuzes maken en verantwoordelijkheid nemen. Over vriendschap, en hoe die standhoudt wanneer je politiek lijnrecht tegenover elkaar komt te staan. En ook over schoonheid: hoe die niet groots of spectaculair hoeft te zijn, maar juist schuilt in het gewone, het eenvoudige leven.

Aan de schrijfstijl moest ik even wennen. Sarah Moss gebruikt lange, meanderende zinnen vol bijzinnen, die ook soms worden afgebroken zoals gedachten zich ontvouwen. Maar eens ik vertrouwd raakte met die stijl, kon ik het boek nauwelijks nog wegleggen. Wat een gevoel, zonder sentimenteel te worden. Wat een maatschappelijke relevantie, zonder belerend te zijn. En bovenal: met hoeveel liefde voor de natuur is dit boek geschreven!