Ingetogen en aangrijpend

 Wanneer Amanda onverwacht terugkeert uit Milaan, begint voor haar moeder Lucia een periode van twijfel en onrust. Vanaf het eerste moment voelt ze dat er iets niet klopt. Amanda zwijgt en trekt zich terug, terwijl Lucia worstelt met haar rol als moeder én met haar eigen verleden, dat zich opdringt via een slepend conflict met haar vader over een verlaten familiecamping.

Wat begint als een klein, bijna intiem portret van een vrouw van middelbare leeftijd, groeit gaandeweg uit tot een verhaal over een hele gemeenschap en uiteindelijk tot een roman die universele thema’s raakt. Het boek onderzoekt op indringende wijze de kloof tussen generaties: hoe je je kind wilt beschermen en tegelijk moet leren loslaten, hoe je accepteert dat hun keuzes niet altijd samenvallen met jouw dromen. Tegelijk gaat het over het durven afbakenen van je eigen leven, het stellen van grenzen aan ouders, en het moedige besluit om voor jezelf te kiezen.

Daarnaast is het een roman over trauma, waarna niets ooit nog hetzelfde is, en over armoede die mensen klein houdt en hun blik vernauwt tot de grenzen van hun eigen vallei. Over schuldgevoel dat soms ontstaat zonder dat er schuld is , maar toch als een allesoverheersende stem een schaduw werpt over een leven. De natuur in de Italiaanse bergen vormt het decor van dit alles: prachtig en troostend, maar ook veeleisend en hard. Zonder te romantiseren laat de roman zien wat het betekent om in en met die omgeving te leven, en klinkt er een ingetogen oproep tot respect voor de natuur.
De opbouw van het verhaal is helder en doordacht. De korte hoofdstukken wisselen elkaar af tussen heden en verleden. Deze afwisselende structuur maakt zichtbaar hoe het verleden doorwerkt in het nu. Een klein puntje van kritiek is dat het verhaal volledig vanuit Lucia’s perspectief wordt verteld. Omdat in deze roman veel dingen niet zijn wat ze lijken, had het boeiend geweest ook te zien hoe Amanda, Doralice of Vasile de gebeurtenissen ervaren, dat zou het verhaal nog rijker en veelzijdiger maken.

De stijl is sober en trefzeker met korte zinnen en hoofdstukken. De taal is mooi en puur, zonder uitweidende beschrijvingen. Met weinig woorden en een enkel raak detail weet de auteur een hele wereld op te roepen. Het resultaat is een aangrijpende, subtiele en ingetogen roman.