Lezersrecensie
Een prachtig debuut!
Bam! Zo begint dit debuut en bam!, zo kwam het ook bij mij binnen. Wat een indrukwekkende roman.
Professor D’Hondt zit in een dodencel en wacht op zijn executie. Dag in, dag uit dezelfde koele, grijze ruimte, dezelfde eindeloze uren van wachten en hetzelfde eten dat naar niets smaakt. Vanaf de eerste pagina voel je de beklemming. Al snel dringt de echte vraag zich op: wat als deze gevangenis niet de ergste is? Wat als D’Hondt vooral gegijzeld wordt door een cipier in zijn eigen hoofd, een van de wreedste soort?
’s Nachts belandt de professor in een bizarre realiteit: een roze gang vol deuren die hem een blik gunnen op zijn verleden. Hij ziet deze toestand als een missie, een zoektocht naar “de breuk”: de breuk tussen de hond en de bestuurder in hem. Vanaf dit punt had de schrijver me volledig te pakken. Wat volgt is een fascinerende duik in de complexe menselijke psyche. De hond in D’Hondt staat voor het menselijke, het voelende deel. De bestuurder is ooit ontstaan om de hond te beschermen, maar is daarin zo doorgeslagen dat hij is veranderd in een nietsontziende innerlijke criticus.
Daarnaast raakt het boek aan grote filosofische levensvragen over de zin en onzin van het bestaan. Existentialisten als Sartre en Camus passeren de revue, en D’Hondt vindt herkenning in de schaarse romans die de gevangenisbibliotheek te bieden heeft.
De mooiste rol is echter weggelegd voor Father Brown. Hij geeft D’Hondt het grootste geschenk dat je iemand kunt geven: onbevangen en zonder oordeel luisteren, luisteren om werkelijk te begrijpen. Daarmee geeft hij D’Hondt zijn menselijkheid terug, binnen de muren van een gevangenissysteem waarin elke vorm van schoonheid en echte verbinding lijkt te zijn verbannen.
Het boek is niet erg plotgedreven, maar richting het einde wil je absoluut weten waar het naartoe gaat. De beschrijvingen spreken alle zintuigen aan: je kijkt mee, luistert, voelt, ruikt en proeft.
Wat ik uit dit boek meeneem, is de aanklacht tegen de absurditeiten van het Amerikaanse rechtssysteem, het diepe verlangen naar menselijke verbinding, de noodzaak van schoonheid en de fundamentele vraag wat echte vrijheid eigenlijk is.
Een absolute aanrader voor lezers die houden van filosofie, psychologie en het nadenken over grote levensvragen.
Met dank aan Marc van der Meer voor het recensie-exemplaar, in ruil voor mijn eerlijke mening.
Professor D’Hondt zit in een dodencel en wacht op zijn executie. Dag in, dag uit dezelfde koele, grijze ruimte, dezelfde eindeloze uren van wachten en hetzelfde eten dat naar niets smaakt. Vanaf de eerste pagina voel je de beklemming. Al snel dringt de echte vraag zich op: wat als deze gevangenis niet de ergste is? Wat als D’Hondt vooral gegijzeld wordt door een cipier in zijn eigen hoofd, een van de wreedste soort?
’s Nachts belandt de professor in een bizarre realiteit: een roze gang vol deuren die hem een blik gunnen op zijn verleden. Hij ziet deze toestand als een missie, een zoektocht naar “de breuk”: de breuk tussen de hond en de bestuurder in hem. Vanaf dit punt had de schrijver me volledig te pakken. Wat volgt is een fascinerende duik in de complexe menselijke psyche. De hond in D’Hondt staat voor het menselijke, het voelende deel. De bestuurder is ooit ontstaan om de hond te beschermen, maar is daarin zo doorgeslagen dat hij is veranderd in een nietsontziende innerlijke criticus.
Daarnaast raakt het boek aan grote filosofische levensvragen over de zin en onzin van het bestaan. Existentialisten als Sartre en Camus passeren de revue, en D’Hondt vindt herkenning in de schaarse romans die de gevangenisbibliotheek te bieden heeft.
De mooiste rol is echter weggelegd voor Father Brown. Hij geeft D’Hondt het grootste geschenk dat je iemand kunt geven: onbevangen en zonder oordeel luisteren, luisteren om werkelijk te begrijpen. Daarmee geeft hij D’Hondt zijn menselijkheid terug, binnen de muren van een gevangenissysteem waarin elke vorm van schoonheid en echte verbinding lijkt te zijn verbannen.
Het boek is niet erg plotgedreven, maar richting het einde wil je absoluut weten waar het naartoe gaat. De beschrijvingen spreken alle zintuigen aan: je kijkt mee, luistert, voelt, ruikt en proeft.
Wat ik uit dit boek meeneem, is de aanklacht tegen de absurditeiten van het Amerikaanse rechtssysteem, het diepe verlangen naar menselijke verbinding, de noodzaak van schoonheid en de fundamentele vraag wat echte vrijheid eigenlijk is.
Een absolute aanrader voor lezers die houden van filosofie, psychologie en het nadenken over grote levensvragen.
Met dank aan Marc van der Meer voor het recensie-exemplaar, in ruil voor mijn eerlijke mening.
1
Reageer op deze recensie
