Voor Polina, een liefdesverhaal met de piano als sleutelrol

Hannes Prager is een stille, introverte jongen die de wereld begrijpt door middel van muziek. Samen met zijn liefdevolle moeder en een bijzondere vaderfiguur die hem piano leert spelen, groeit hij op in een vervallen villa in het veengebied. En dan is er Polina, zijn tegenpool in bijna alles, en toch onlosmakelijk met hem verbonden.

Wanneer een tragische gebeurtenis Hannes dwingt de villa te verlaten, breekt er iets in hem. Hij verliest Polina uit het oog en stopt met pianospelen. Hij belandt als pianodrager in Hamburg, sjouwend met piano’s door trappenhallen en concertzalen. Tot het gemis te groot wordt, en hij teruggrijpt naar zijn échte passie: muziek laten spreken.

Het boek begint met een prachtig beeld: een jonge vrouw die alleen naar Italië reist om zich daar, in de schaduw van de stadsmuur, te verdiepen in boeken. Op dat moment had Takis Würger mij al helemaal mee. “Voor Polina” heeft alles wat ik zoek in een verhaal: muziek, piano, natuur en personages die je moeiteloos in je hart sluit.

Takis Würger schrijft met een vlotte, trefzekere pen en weet met slechts enkele rake details een personage of plaats tot leven te wekken.

De mooiste passages? Die waarin Hannes zijn eigen muziek speelt voor publiek, zó krachtig dat het levens verandert. Het verhaal krijgt daardoor iets sprookjesachtigs, met een vleugje Amélie Poulain-magie. Wat vooral blijft hangen, is hoe muziek wordt neergezet als iets magisch. Iets dat uitvoerder én luisteraar kan raken, verbinden en veranderen.

“Voor Polina” is een ontroerende coming-of-age van een kwetsbaar personage. Bijzonder knap uitgewerkt is het contrast tussen de mensen die Hannes écht zien, en degenen die hem proberen te vormen naar hun eigen verwachtingen. Bij de eersten bloeit hij open; bij de anderen trekt hij zich terug.

Würger toont kwetsbaarheid zonder sentimentaliteit en laat zien hoe kunst, en muziek in het bijzonder, mensen kan helen. De aandacht voor het kleine, menselijke deed me denken aan de boeken van Ann Napolitano.

Kortom: een liefdesverhaal, met de piano als sleutelrol. Een echte aanrader die mij heeft geraakt en ontroerd.