Dat einde… Zo mooi!!

“Soms moet je in het leven je eigen keuzes maken, zelfs wanneer anderen het daar niet mee eens zijn.”

Mooie rake woorden van Estee op 21 jarige leeftijd, een hoofdpersonage uit het boek.

Lukt het jou altijd om voor jou eigen geluk te kiezen?

In dit boek maken we weer kennis met:

Lily, 29-30 jaar en opgegroeid in Londen bij haar moeder & vader (overleden toen Lily 15 jaar was. Ze is een jonge assistent wijnmaker van beroep, waarvoor ze de wereld over reist. Kleindochter van Patricia Rhodes.

Estee, 12-23 jaar en opgegroeid bij haar moeder & vader samen met haar zusjes in Italië. In 1937 zijn ze verhuisd naar het dorpje Piëmont.
Haar droom is een prima ballerina worden in la Scala Theater in Milaan.
Met 12 jaar wordt ze verliefd op de 14 jarige Felix Barbieri, de zoon van de plaatselijke bakkerij.

Nadat Lily thuiskomt van haar werkstage uit Nieuw Zeeland, vindt ze thuis een brief van een advocaat gericht aan haar oma Patricia Rhodes, de moeder van haar vader.
Wanneer ze naar het advocatenkantoor gaat wordt haar een kistje overhandigd met de naam van haar oma erop. In dit kistje zit een programmaboekje van La Scala en een oud Italiaans recept… Ze besluit uit te zoeken wat deze aanwijzingen inhouden, wat zorgt voor een onvergetelijke zoektocht naar haar familiegeschiedenis. Hierbij krijgt ze hulp van de charmante Antonio Martinelli.

Het boek is erg mooi & boeiend geschreven, waardoor ik alleen maar door wilde blijven lezen! De afwisseling tussen de 2 tijdslijnen van Estee & Lily vond ik heel leuk ook -> gaandeweg kom je meer te weten wat hun verband met mekaar is. Soraya heeft deze verhaallijnen erg goed opgebouwd & verbonden met mekaar. En dan dat einde… Zo mooi!!
Dit is het 1e boek wat ik van De Verloren Dochters-serie gelezen heb, en de andere staan nu op mijn TBR.

“Mocht het leven je een andere richting op duwen, vertrouw dan op je intuïtie.”