Het is levendig geschreven

In het boek wordt er vanuit twee verschillende tijdlijnen verteld. De eerste gaat over Dawit en de tweede over Prinses Shirin. Dawit is een dappere jonge man en is opgegroeid in een armoedig gezin. Zijn moeder heeft hem zoveel mogelijk bij proberen te brengen maar door omstandigheden is Dawit op zichzelf aangewezen. Dawit woont in de stad Ardanh, hij heeft hier samen met de andere van zijn stand de taak om het te verdedigen en zoveel mogelijk ratten te vangen. Als Dawit tijdens een aanval gewond raakt komt hij Alun tegen en slaan ze samen op de vlucht.

Prinses Shirin is opgegroeid als tweede dochter van de Koning. Haar zus Yzabel wordt uitgehuwelijkt en heeft als plicht om een kind te baren. Als Yzabel zwanger raakt wordt ze al snel apart gehouden in een kraamkamer. Shirin mist haar zus al snel en mag haar niet zovaak opzoeken als ze zou willen. Ze voelt dat er iets uit balans is en gaat uit nieuwsgierigheid op onderzoek uit. Als ze achter iets komt wat ze niet had mogen weten probeert haar moeder haar te helpen.

Tijdens het lezen viel het me al snel op dat het boek een duistere en grimmige sfeer neerzet. Dit is iets waar je echt van moet houden. Het is levendig geschreven waardoor je al snel kunt inbeelden wat er is gebeurd. Bij verschillende scenes liepen de rillingen dan ook over mijn rug. Ergens moest ik in het begin van het boek denken aan De rattenvanger van Hamelen.

Ondanks dat het een dik boek is leest het snel en gemakkelijk weg. Het is toegankelijk geschreven en heeft een fijne opbouw. De personages zijn goed uitgewerkt en krijgen voldoende diepgang. Ook omdat het levendig is geschreven vlieg je al snel door het boek heen. Alhoewel ik dacht dat het boek een stand-alone was, is het einde open. Hierdoor wordt je toch nieuwsgierig naar hoe het verder zal gaan.