Ontroerend verhaal van een immigrant

‘Wie zijn land noodgedwongen verlaat, verliest een deel van zichzelf.’

Maral Nosha Sharifi weet in #citroeninkt invoelbaar te maken, hoe vluchtelingen een stukje van zichzelf achterlaten in hun moederland, zoals Talars moeder Sepideh, die in Iran geleerd heeft ‘haar zenuwen te laten verstommen’ maar in Nederland soms onverschillig of zelfs apathisch lijkt.

Het #integratieproces van het jonge gezin wordt vooral beschreven vanuit de jonge Talar. Dit maakt dat de beschrijvingen aanstekelijk en ontroerend binnenkomt.

Talar is blij dat ze (eindelijk) naar school mag. Ondanks ze zich zo veel mogelijk aanpast, en denkt dat vluchten bij het leven hoort, leert ze ook dat zij een ‘buitenlander’is, ook al woont ze nu gewoon in Nederland.

Maar dat is niet het enige waar Talar last van heeft, ze heeft al heel jong, te veel verantwoordelijkheid voor het welzijn van haar moeder en broertje, en heeft schuldgevoelens als haar ouders ruzie hebben en gaan scheiden. De verstoorde band tussen haar en haar moeder breekt op, net als de puberteit.

De roman bestaat uit twee delen, die zich afwisselend in Nederland en Iran afspelen.
In het tweede deel, is niet alleen Talar, wat harder geworden. Het gezin is, zonder vader, naar Scheveningen verhuisd, waar een andere, minder dorpse mentaliteit heerst. Hier krijgen ze te maken met echte racisme en vooroordelen.

@uitgeverijprometheus