Nieuwe van Driel nieuwsgierig makend

‘En toen wist ik dat ze ook mij ooit in de steek zou laten. Zomaar, van de ene op de andere dag, zoals zij en haar ouders me al eens eerder hadden verlaten. En dan had ik geen vrienden meer, behalve mijn vader.’

Het bordeel aan het einde van de straat van Joost van Driel, heeft me van af het begin beziggehouden. Het begon allemaal met een persoonlijk berichtje van de uitgever, of ik zin had in een blind date met een boek? Ik had er zelf nog nooit een gehad dus leek het me een spannende eerste keer.

Een blind date met een boek is een leuke gedachte, maar het loopt niet altijd goed af.
Ik hoorde een tijdje niets en begon me net af te vragen, of ik iets moest doen, toen er een kaartje in de bus viel. Op de voorkant stond een meisje en een jongen in een soort Wild West patstelling. Alleen de revolver mist nog in het plaatje. Achter op het kaartje een bericht dat het bordeel aan het eind van de straat is verhuisd.

Grappig genoeg kon ik het niet meteen thuisbrengen. Ik zat mijn huisgenoten nog net niet raar aan te kijken, tot het kwartje viel. Het was de aankondiging van het nieuwe boek.

Het bordeel aan het einde van de straat is een literaire novelle. Het geeft een inkijkje in het leven van Johan, zijn ouders en broer. Wanneer de familie Opitz in de straat komt wonen gebeuren er rare dingen. Johan raakt in de ban van dochter Sonia, zijn klasgenootje en zijn vader voelt zich aangetrokken tot de buurvrouw. Maar waar komt deze excentrieke familie ineens vandaan? En hoe verdienen ze eigenlijk hun geld?

"Het huis van Opitz was opeens zoveel anders dan de andere huizen in de straat, het was Casa Fata Morgana geworden, een uniek huis, een klein landgoed. ''

Joost van Driel trekt je meteen het vermakelijke verhaal in. Waar het hele gezin onder de plak blijkt te zitten van de moeder. Ze noemt zichzelf streng en liefdevol, maar het gezin weet wel beter. Behalve dat ze lerares is, hijst moederlief zich regelmatig in een te strak wielerpakje om de heuvels op de Brink te koersen. Als ze het gezin niet meesleurt om te fietsen, of de ploegentijdrit voor families te rijden, geeft ze wel les in de vakantie. Want vakantie vieren is vies.

Vader Vapeur is chemicus. In zijn vrije tijd bouwt hij thuis een soort van lab. Johan helpt hem er graag bij. Hij ziet zijn vader als zijn beste vriend. Het valt al snel op dat het gezin is opgedeeld in kleine eilandjes. Iedereen probeert er het beste van te maken, maar de warmte is verdwenen (als die er al geweest zou zijn). Als lezer is het niet moeilijk het gezin voor je te zien, Joost heeft een filmisch en dramatisch verhaal weten te schetsen. De behoefte aan erkenning, liefde, avontuur en humor is groot.

Dan wordt het bekrompen Limburgse dorp opgeschrikt door de komst van een wel heel vreemd gezin. Al snel staat de hele gemeenschap op z’n kop. Het boek leest snel weg, en de gebeurtenissen lopen snel op. Ik vroeg me regelmatig af wat er verder zou gebeuren, al kunt je je als lezer wel het een en ander bedenken, met thema’s als: werkloosheid, eerste verliefdheid, immigratie, dominantie en zo’n extravagante familie in de straat.

Persoonlijk vond ik het een geslaagde blind date. Ik zou het boek ook zelf hebben uitgezocht. Dat heeft de uitgever goed aangevoeld . Joost van Driel heeft een prettige schrijfstijl die nieuwsgierig maakt. Ik ga ook zeker vaker wat van hem lezen. Een aanrader dus!

Het bordeel aan het einde van de straat | Joost van Driel | Uitgever Vrijdag