Olijke spookjes in een victoriaanse villa

Oliver Jeffers mixt iets grappigs met iets engs waardoor kinderen de spookjes in dit huis zullen omarmen.

Wanneer je het boek openslaat sta je als argeloze lezer voor een deur. Nog voor je hebt geklopt, gaat de deur open. Twee oogjes kijken je hulpbehoevend aan.

"Misschien kunt u mij helpen?"

Wanneer je aan de hand van een spooky meisje een rondleiding maakt door haar wat obscure landhuis, valt het vooral op dat de hoofdrolspeler zelf nogal apart overkomt, ze heeft wel wat weg van Frankenstein. Ze doet klagend verslag over het feit dat ze nog geen enkel spook is tegengekomen.

De spoken zijn volgens het meisje heel moeilijk te ontdekken, ze beweert niet eens te weten hoe een spook eruitziet, uhum … Spreekt ze wel de waarheid? Of wordt de lezer bij gesprek aan spoken gewoon een beetje achterdochtig?

Op doortocht kom je inderdaad geen enkel levend wezen tegen in de kale kamers in victoriaanse stijl totdat we de doorzichtige bladzijden voorzichtig omdraaien. (Peeka)Boo, een uniek visueel effect zorgt ervoor dat we de spoken niet kunnen missen bij het omslaan van de bladzijde. Plotseling verschijnen daar de spoken, afgebeeld als cartoonachtige bengels. Ze hebben duidelijk plezier aan het spelletje ‘verstoppertje’ en vragen de lezer (met hun vinger voor de mond…) om niets te verklappen aan het meisje.

Dankzij de transparante pagina’s is er extra veel te zien en ontdekken in dit bijzondere prentenboek. De lezer wordt daarmee ook écht deelgenoot van het vrolijke verstopspel. De schutbladen vertellen zo hun eigen verhaal en de lezer wordt spelenderwijs uitgenodigd om interactief mee te spelen.

Behalve de woorden van het meisje, staat er nog een woordje uitleg bij enkele kamers en hun specifieke bezienswaardigheden. Dit is meer info voor de ouders, of voorlezer, dan voor de doelgroep waar het verhaal voor bedoeld is. Ik had graag in plaats daarvan, wat meer uitleg over het huis gehad, over de vorige bewoners, of over het meisje zelf. Hoe is ze in het huis terechtgekomen?

Evengoed is dit een leuk verstop-verhaal voor in de herfst en natuurlijk voor Halloween. Niet heel eng, maar lekker geestig, waarbij er een hoop aandacht is besteed aan de uitvoering van het boek. Het verhaal is niet heel uitgebreid, maar jonge lezers zullen het waarschijnlijk niet eens doorhebben. Die hebben het veel te druk met alle spookjes die in de verschillende kamers opduiken.

Het spookt in dit huis| Illustratie Oliver Jeffers |Vertaald door Mirjam Hoekstra |De Fontein