Kryptisch

Laat ik maar onmiddellijk met de deur in huis vallen : de schrijfstijl van Christine Otten is helemaal niet mijn ding. Volgens mij was er met het thema veel meer te doen dan deze aaneenschakeling van gedachten van een jonge allochtone delinquent. Je komt niet te weten waarom de hoofdpersoon ervan overtuigd is dat hij niet schuldig is aan de moord waarvoor hij tot een langdurige celstraf werd veroordeeld. Het blijft bij losse fragmenten van herinneringen en beschrijvingen om te eindigen in het absolute niets. Waar leidt deze roman naar toe, wat wil de schrijfster bereiken? Anderzijds denk ik ook wel dat het aan mij ligt omdat dat ik ongevoelig ben voor wat er tussen de regels staat(?). Misschien heb ik wel te snel gelezen, want ik leg mezelf steeds een hoog tempo op. Maar dat neemt niet weg dat je bepaalde verwachtingen hebt (zonder de achterflap te lezen, want ik stap graag zonder voorkennis in een boek) die gaandeweg worden opgebouwd (en het is ook niet verkeerd om dit kryptisch te beschrijven, want is er iets complexer dan de menselijke geest), feit is dat de verwachtingen niet worden ingelost, wel integendeel. En dan blijf ik achter met de idee, wat had ik beter met mijn tijd gedaan dan dit boekje te lezen...