Niet mijn schrijfstijl

Ken je dat? Dat het je moeite kost om een boek uit te lezen? Ik heb een echt gevecht moeten leveren om het einde te halen, want er was me een onvergetelijk slot beloofd op de cover van het boek. Viel dat even tegen. In het begin was ik getriggerd door de verhaallijn, waarin een jonge museummedewerker een fenomenale kunstschat ontdekt. Maar algauw krijgt de andere verhaallijn de overhand, want de medewerker is homosexueel. Tegenwoordig kijk je daar niet meer van op maar in het Amerika van Reagan, was dit toch geen evidentie. Temeer omdat de AIDS-epidemie verwoestend om zich heen grijpt in de gay-community van Chicago. En daar gaat het in wezen ook over in het boek. En het is ook wel fenomenaal welke invloed AIDS gehad heeft op de homopopulatie. De tweede verhaallijn speelt in Parijs waarin een van de hoofdrolspeelsters uit het eerste verhaal op zoek gaat naar haar dochter. Toch minder relevant. Bovendien is er iets met de schrijfstijl van Makkai. Te langdradig, te veel irrelevante details. Dus drie sterren vanwege het thema, maar toch geen aanrader as far as I am concerned.