De Yoko Ono van de Vlaamse literatuur

Ik ben al sinds lang een liefhebber van het oeuvre van Kristien Hemmerechts. Ik herinner me dat ik intertijd al haar eerste roman 'Brede Heupen' erg heb geapprecieerd (1984! waar is de tijd). Later is ze getrouwd met de onvolprezen dichter Herman De Coninck en sindsdien was ze ook erg gegeerd als gaste in allerlei praatprogramma's. Haar werd verweten dat ze dat te danken had aan haar vader die een belangrijke functie had bij de nationale zender. Haar strenge opzicht en ongezouten manier van zich te uiten kwamen haar roep als schrijfster niet altijd ten goede. Nochtans beheerst ze de gave van de taal. Ook in dit boek, de biografie van Hubertina Aretz, demonstreert ze haar kunnen. Bovendien begeeft ze zich in deze geschiedschrijving in een bijzonder tijdsgewricht: de rwee wereldoorlogen en de rol die Duitsland daarin heeft gespeeld. Hubertina is zelf een Duitse, alhoewel eerder een grensgeval. Ze heeft een bijzonder rijk leven, waarin haar Katholieke geloofsovertuiging als een rode draad doorheen geweven is. Later wordt ze een vurig aanhanger van de Vlaamse ontvoogding. Ik heb indertijd zelf Walter Luyten leren kennen, die in haar leven eveneens een belangrijke rol zal krijgen. Wat een bezieling had die man! En dat gaf deze roman voor mij dan toch een extra dimensie. Ik zal ook de volgende romans van Kristien niet naast me neerleggen. Lezen maar, zou ik zeggen!