Moeder-dochter relatie

Dat is inmiddels het 4de boek dat ik lees van Diane Broeckhoven en helaas niet haar allerbeste. Het gaat wat mij betreft zelfs decrescendo. Ik apprecieerde de sereniteit en de beknoptheid van haar boek 'Gemis', dat eveneeens de eerste kennismaking was met deze schrijfster. Ook haar boek over Julie Van Espen vond ik aangrijpend. In dit autobiografische boek beschrijft ze haar eigen leven en dat vooral toegspitst op de relatie met haar ouders. Daarin krijgt de egocentrische moeder een hoofdrol. Ik ergerde me vaak aan de anekdotiek van het verhaal, het aaneenschrijven van de herinneringen en gebeurtenissen die voor haar wel interessant kunnen zijn, maar de lezer toch niet echt kunnen boeien. Hoe belangrijk en bepalend voor het leven de relatie met de ouders is, wordt wel zeer duidelijk neergezet. Bovendien is het een fabel dat alle kinderen een gelijke portie moederliefde mogen verwachten. Iedereen heeft (of zal in de toekomst) hetzelfde meegemaakt c.q. meemaken. Afscheid van je ouders. En in die zin heb ik heel veel herkenningspunten gevonden in het pijnlijke heengaan van mijn hoogbejaarde vader. Het staat ons immers zelf ook nog allemaal te wachten.