Ash Princess

Prinses. Na de belegering was er niet veel meer over van Astrea, Theodosia’s koninkrijk. Haar moeder werd voor haar ogen vermoord, maar zij bleef leven.
Gevangene. Ze werd gevangen genomen door de Kaiser die haar nu als gijzelaar houdt en haar straft voor alle fouten die de wereld begaat. Ze is zijn marionet, zijn asprinses.
Wees. Er is niemand in het paleis die ze kan vertrouwen, die ze durft te vertrouwen. Haar familie is naar alle waarschijnlijkheid dood en haar volk wordt met honderden tegelijk afgemaakt.
Rebel. Maar er brandt nog een vuurtje in haar hart. De Kaiser en de Theyn denken haar in hun macht te hebben, maar wanneer er hulp uit een onverwachte hoek komt, is dat precies wat ze nodig heeft. Ze is van plan om haar koninkrijk terug in te nemen, tegen welke prijs dan ook.

Het verhaal komt goed op gang. Thora (Theodosia) wordt goed weergeven als gevangene in het hol van de leeuw. Ze neemt af en toe een goede slachtoffer rol aan, maar op een gegeven moment wilde ik haar een schop onder haar kont geven om actie te gaan ondernemen. Dit duurde in het begin wel even, want de worldbuilding was nog niet echt compleet. En ondanks dat dit verhaal zich afspeelt in een onbekende wereld voor ons als lezers, zorgt de schrijfster ervoor dat je de wereld eigenlijk binnen een paar hoofdstukken kan leren kennen. Misschien komt dat doordat het verhaal zich bijna het hele verhaal afspeelt op één plek. Er wordt wel over andere landen of steden gesproken, en deze blijven redelijk abstract, maar toch is het duidelijk waar het verhaal over gaat en wat er op het spel staat.

Verderop in het verhaal begint de actie pas echt. De rebellerende kant van Thora komt naar boven en ze neemt steeds meer de rol van prinses/koningin aan. Vooral wanneer ze bondgenoten vindt die haar trouw zijn, of trouw lijken te zijn. Want ondanks dat er meer mensen de Kaiser en de Theyn verafschuwen, soms is dat niet genoeg om iemand de rug plotseling toe te keren. En ook dat ondervindt ze in het verhaal. Het mysterie in het verhaal was hoog. Je wist nooit precies wanneer je wat kon verwachten en wie te vertrouwen was en wie niet. Soms zag ik van te voren iets aan komen maar gebeurde er daarna weer iets onverwachts. Als je op zoek bent naar magie in dit verhaal, dan is het een beetje teleurstellend. Het zit er wel in, maar echt heel minimaal. Dat deed verder geen afbreuk aan het verhaal zelf. Het voelt meer als een voorbode voor wat er in de andere delen nog staat te gebeuren. Althans naar mijn mening. Dit voelt namelijk als een voorbode voor wat er in de andere delen nog kan ontwikkelen.

Iets bijzonders aan dit boek is hoe de hoofdstukken zijn ingedeeld. Er werd geen gebruik gemaakt van hoofdstuknummers. Alleen een titel als aanduiding van een nieuw hoofdstuk. Op zich wel mysterieus, maar op een gegeven moment gaven ze wat informatie weg van wat er te gebeuren stond. Een beetje jammer, maar je moet proberen je er niet door te laten afleiden.
Het verhaal bouwde zich steeds verder op en als lezer wacht je tot de bom barst, wat dat moet natuurlijk een keer gebeuren. Redelijk onverwachts gebeurt het dan toch. Het einde is verrassend en zo een soort plottwist had ik niet aan zien komen. Dat maakt me extra benieuwd naar het vervolg.