Verstrikt in het schrijversmoeras...

Nieuwsgierig geworden naar hét Hebban-boek van 2020 heb ik 'Daar waar de rivierkreeften zingen' gelezen. Het boek blinkt uit in prachtige, beeldende bewoordingen voor de natuur. Belangrijke thema's uit de tijd van dit boek (jaren 50-70) spelen op de achtergrond mee en worden goed verwoord. Als je weet dat de schrijfster 70 is, dan weet je dat ze uit eigen ervaringen put. En dat maakt het geloofwaardig, ook al gaat het over een uitzonderlijke situatie waarin de hoofdpersoon belandt.
Het verhaal kabbelt voort en kent een paar interessante wendingen. Door de flashbacks waarmee gewerkt wordt, weet je ook dat er nog iets op te lossen valt. De schrijfster weeft echter zoveel draden dat het lijkt alsof ze in tijdnood komt... het boek moet ook nog een keer af. De ontknoping en afhechting van het verhaal dat zorgvuldig en heel rustig is opgebouwd wordt naar mijn gevoel in de laatste paar hoofdstukken afgeraffeld en tot een einde gebracht. En dat gaat voor mij ten koste van die eerder verworven geloofwaardigheid.

Wat ik er vooral aan overgehouden heb is dat ik een afgelegen en moeilijk toegankelijk gebied nu kan aanduiden met de omschrijving: daar... waar de rivierkreeften zingen ;-) En dat vind ik een prachtige omschrijving.
Maar ook hoe het is als mensen op zichzelf teruggeworpen worden en moeten overleven. Ik heb grutten en beschuitbollen moeten Googlen en geconstateerd dat je dat ook nu nog kunt kopen!
De fascinatie voor de natuur en hoe we daarmee verbonden zijn.

Zoek je een boek om lekker weg te lezen en als lezer prachtige beelden voor je te zien door de gedetailleerde manier waarop het beschreven wordt, dan is dit boek echt wat voor jou. Maar voor mij is het dan 3 *** waard en deel ik de lyrische omschrijvingen op de omslag niet.