Misschien iets te hyped?

Oh jeetje… ik heb een mening over dit boek. En helaas is die niet best.

Phantasma stond ontzettend hoog op mijn lijstje na alle hype die ik op social media voorbij zag komen. Misschien was het juist die hype waardoor het boek uiteindelijk net niet werkte voor mij. Laat ik beginnen met de positieve punten.

Phantasma belooft een duistere, gotische setting en dat levert het absoluut. Het begin van het verhaal vond ik sterk opgebouwd. De sfeer voelde echt alsof ik even in een H.P. Lovecraft- of Edgar Allan Poe-achtige wereld was gestapt.
Daarnaast worstelt hoofdpersoon Ophelia met OCD. Dit vond ik sterk neergezet en bovendien een verfrissende toevoeging binnen het romantasy-genre.

Maar helaas eindigt hier ook mijn positiviteit.

Ik ga het maar gewoon zeggen: de proeven voelden… vreemd. Net niet helemaal goed uitgewerkt, waardoor het me soms niet lukte ze echt voor me te zien. Wat ik nog erger vond, was dat ze zelden als een daadwerkelijk risico aanvoelden. Zonder spoilers te geven: Ophelia beschikt over twee kleine loopholes die haar een duidelijk voordeel geven ten opzichte van de andere spelers. En over die andere spelers gesproken, die krijgen nauwelijks aandacht. Ophelia heeft weinig interactie met hen, en als die er al is, bestaat die vooral uit venijn. Daardoor bouwde ik met niemand een band op, en het kon me eerlijk gezegd weinig schelen of ze hun proeven overleefden.

En dan de romantiek… Op een bepaald moment hoopte ik bijna dat het even zou stoppen. Ophelia en Blackwell hebben seks op de meest ongepaste momenten, waardoor het verhaal voor mijn gevoel veranderde in: proef – smut – proef – smut. Tussendoor zit wel wat plotontwikkeling, maar niet genoeg om echt balans te creëren.
En de uiteindelijke plottwist? Die zie je van honderd kilometer afstand aankomen.

Ik zou nog een uur kunnen doorgaan over onlogische keuzes, gemiste kansen in de worldbuilding en andere frustraties, maar ik denk dat het duidelijk is dat dit boek voor mij niet werkte.

Hier en daar deed het me denken aan Caraval (ik hou van Caraval met mijn ziel en zaligheid), maar dan een versie met frustrerende personages en minder focus op het plot. Sterker nog: voor mij voelde Phantasma nauwelijks als een romantasy, maar eerder als een romance in een gotische setting met wat bovennatuurlijke elementen.

Ik geef het drie sterren voor de sfeer en omdat de auteur duidelijk kan schrijven. Voor mij kwam het geheel alleen niet samen en dat maakt de teleurstelling misschien nog wel het grootst.