Bijzonder verhaal

Iedereen kent het boek De verborgen boekwinkel en velen kennen het boek
De verhalenverzamelaar. Eva Gaughan aka Evie Woods, geboren in Ierland en alleen al van haar eerste boek verkocht ze meer dan 500.000 stuks wereldwijd.

“Aan een eeuwenoude kasseistraat in Compiègne bevond zich een bakkerij als geen ander. Wie er binnenstapte , vond niet alleen iets om de honger te stellen, maar ook iets voor de ziel. “

Deze zin zegt alles over het boek. Het is een prachtige feelgood, die je sterk doet denken aan de populaire healingfiction, met een vleugje magie als kers op de taart.

Eidith Lane, Edie, gaat naar Parijs. Ze heeft een baan gevonden als Engelssprekende assistent-manager in een charmante bakkerij en met huisvesting. Dit is haar droom. Aangekomen blijkt dat ze in de verkeerde straat staat en helemaal niet in Parijs moet zijn, maar in een klein dorpje een uur vanaf Parijs.

Teleurgesteld gaat ze met de trein naar Compiègne, maar bij aankomst op het station staat er een jongen op haar te wachten die haar naar de bakkerij brengt.

Et Pâtisserie Rue de paris. Een bakkerij op de weg naar Parijs.

Madame Moreau regeert met ijzeren hand en is niet echt vriendelijk te noemen.

Het is een hele omschakeling voor Edie. Ze wordt in een klein zolderkamertje gezet en moet zich maar zien te redden.

Het boek staat vol met Franse zinnen, woorden en uitspraken en dat is voor de liefhebber een genot.

Zeker niet storend, want overal krijg je de bewoordingen vertaalt.

Je leest het boek zoals het is beschreven. In een easy peasy tempo, waar de liefde voor de bakkerij, de geschiedenis van Frankrijk in de oorlog en zelfs liefde voor Edie prachtig wordt verteld.

De setting van het dorpje, de mensen, de bakkerij, de liefde, het vleugje magie, alles is relaxed en je geniet echt van dit verhaal, ook al is het af en toe ook heel serieus.

“Mensen moeten het zich herinneren, anders is hun dood en zijn duizenden mensen die hun leven hebben opgeofferd voor niets geweest. “

De geschiedenis van de bakkerij maak je mee door de ogen van Pierre Moreau die vanaf zijn vijftiende in 1920 al bakker wilde worden.

Wat een bijzonder verhaal was dit. Het had alles waar ik op hoopte.