Recensie De club Dumas

Deze roman schijnt het voorbeeld te zijn geweest voor Zafon’s Schaduw van de wind. Dat las ik tenminste ergens. (Volkskrant?)
Er zijn twee verhaallijnen, een over een handschrift van Alexandre Dumas, een hoofdstuk uit De drie musketiers en een over ‘Boek van de negen poorten van het rijk der duisternis’ . Dit is een fictief 17e eeuws boek gedrukt in Venetië, een soort handleiding om de duivel op te roepen. De drukker: Aristide Torchia heeft in dit boek gravures gereproduceerd uit boeken van zwarte magie die volgens de overlevering door Lucifer zelf zijn vervaardigd. Zo, dan weten jullie een beetje de strekking…
De boekenjager Lucas Corso, dol op Nederlandse Bols en liefhebber van het naspelen van veldslagen, gaat in opdracht informatie zoeken over bovenstaand manuscript en boek.

Het was niet helemaal mijn boek. Ten eerste hou ik niet van verhalen over duivelspraktijken, ten tweede vond ik de constructie en het verhaal erg gekunsteld en ten derde wordt er veel gevraagd van je kennis over De drie musketiers, ik vind het niet erg om eens wat te googlen maar hier werd het me wat te gortig. Niet alleen trouwens over De drie musketiers ook bijvoorbeeld over Sherlock Holmes. Kortom, best aardig maar geen topper voor mij.