Recensie De trein naar Triest

De moeite waard, dit boek. Ik vond vooral het eerste gedeelte van het boek erg boeiend. Het speelt zich af in het Roemenië van de jaren 70 en 80 toen Ceausescu aan de macht was. Het deed me qua sfeer af en toe denken aan de film Das Leben der Anderen (over afluisterpraktijken, verzetsacties ed. in Oost-Duitsland). Heel beklemmend als je bedenkt dat je zo zou moeten leven. Ze halen bijvoorbeeld een gekregen bos rode anjers helemaal uit elkaar omdat ze bang zijn dat er afluisterapparatuur inzit. En er is een keer een huiszoeking waarin ze willen weten of er een typemachine in huis is (dat is namelijk verboden), Mona en anderen worden geschaduwd, er worden mensen op trottoirs overreden en er gaan mensen om onduidelijke redenen dood. Niemand vertrouwt elkaar omdat ze bang zijn dat de ander bij de Securitate werkt.
Bij de begrafenis van haar vriendin Cristina zegt Mona tegen zichzelf: 'Ik ben aan de absurditeit van de hele toestand gewend maar ik wíl er niet aan gewend zijn....Ik wil weg, weg, weg.' Dat kon ik me zo goed voorstellen!
Wanneer Mona gevlucht is en in Amerika aangeland, boeide het me allemaal wat minder. Wel weer triest wanneer ze terug is in Roemenië en erachter komt hoe het allemaal in elkaar zat met Mihai, haar vader enzo.