Recensie Roest

Uitzichtloosheid, vriendschap, thema’s van dit mooie debuut. En natuurlijk gaat het ook over ‘The American Dream’. En het is ‘n mooi portret van een Amerikaans stadje, in verval door het instorten en sluiten van kolenmijnen en de staalfabriek, met als gevolg een enorme werkloosheid. Zo’n stadje waar veelbelovende jongeren uit wegtrekken.

Isaacs vertrek uit dit vervallen stadje in Pennsylvania mislukt al voor hij begonnen is. Hij en zijn vriend Billy raken betrokken bij een moord, Isaac vlucht alsnog, Billy neemt de schuld voor de moord op zich. Dit leidt tot afschuwelijke gebeurtenissen, spannend tot de laatste bladzijde. Het verhaal wordt om en om verteld door de verschillende hoofdpersonages zodat je van elk van hen goed achtergrond, gedachten en twijfels leert kennen.

De twee jongens zijn complexe personages:
Isaac, samen met z’n zus de twee slimste kinderen van de stad: “niemand kon uit hem wijs. Hij kon niet uit zichzelf wijs. Afgezien van zijn zus kende hij niemand zoals hijzelf. En mensen van zijn leeftijd hadden de neiging om zijn goedhartigheid aan te zien voor minachting, in de veronderstelling dat Isaac dezelfde onmogelijke normen voor hen hanteerde als voor zichzelf.”
Billy, ook een grote belofte maar dan op sportgebied (football), alleen ’t collegeteam is het nooit geworden… “Zijn hersens werkten gewoon anders, hij kon niet gewoon opstaan en weggaan als een paar kletsnatte zwervers hem kwamen beledigen. Hij had zijn trots, menselijke waardigheid,-…- zoiets heette zelfrespect, en dat had hij”
En dan de 3e hoofdpersoon: het verroeste dorp. “je zag de lucht door de verroeste bodem, de ijzeren hangbrug over de rivier. Hij was aan beide zijden afgesloten, de hele constructie was overal aangevreten en doordrongen van roest. Daarna leek er een golf van leegstaande bouwsels te volgen, een enorme fabriek met stralen wanden die lichtblauw was geschilderd, de schoorstenen vertoonden de eeuwige roodbruine strepen, het hek al zoveel jaren met een ketting afgesloten, tijdens haar leven was het niet open geweest. Uiteindelijk was het roest. Dat bepaalde de plek”
The Rust Belt bestaat overigens echt.

Maar ondanks alle verval en uitzichtloosheid, aan het eind zegeviert de vriendschap.
Ja, èrg mooi boek.