Home is where the bodies are

Toen ik zag dat Jeneva Rose met een nieuw boek kwam, wist ik meteen: die wil ik lezen. Haar eerdere boeken heb ik met veel plezier gelezen, dus mijn verwachtingen lagen eerlijk gezegd best hoog. Home Is Where the Bodies Are is absoluut geen slecht boek, maar het heeft me helaas niet van mijn sokken geblazen.

Laat ik beginnen met iets wat me wél meteen wist te raken: de cover. Die vind ik echt geweldig. Er zit een vleugje nostalgie in dat perfect aansluit bij het verhaal.

Het plot zit op zich goed in elkaar. De afwisseling van perspectieven zorgt voor dynamiek en via kleine fragmenten uit het verleden –via de moeder – krijg je stukje bij beetje meer inzicht in welk geheim er verborgen is gehouden. Dat concept werkt.

Toch had ik het gevoel dat sommige elementen meer uitgediept mochten worden. Bepaalde zaken worden aangestipt en lijken belangrijk, maar verdwijnen vervolgens naar de achtergrond zonder echt uitgewerkt te worden. Dat vond ik jammer. Op zulke momenten voelde het voor mij alsof er te snel overheen werd gegaan, terwijl daar juist kansen lagen om extra spanning of emotionele impact te creëren.

Ik vond het wel fijn dat we het verhaal volgen vanuit de perspectieven van de verschillende kinderen, die van elkaar vervreemd zijn geraakt. Hun reacties op het overlijden van hun moeder, het weerzien met elkaar én vooral op het onthutsende beeld in de homevideo, zorgen voor interessante dynamiek.
Toch miste ik ook hier wat verdieping. We krijgen van iedereen iets mee, maar ik had graag nog wat dieper in hun gevoelens en onderlinge spanningen willen duiken. Het bleef voor mij nét iets te veel aan de oppervlakte.

De stukken vanuit de moeder – via videobanden en haar dagboek – vond ik het meest intrigerend. Langzaam ontdekken we welk geheim ze met zich meedroeg en waarom er zeven jaar geen contact is geweest. Haar perspectief voegde mysterie toe en gaf het verhaal emotionele gelaagdheid.
Ik merkte dat ik telkens uitkeek naar haar hoofdstukken. Daar zat voor mij de meeste spanning en nieuwsgierigheid.

Wat ik uiteindelijk het meest miste, was echte spanning en verrassende plottwists. Het verhaal voelde voor mij te vlak aan. Ik bleef wachten op momenten waar de spanning opgedreven wordt dat bleef helaas grotendeels uit.

Hoewel dit boek me minder wist te overtuigen dan haar eerdere werk, blijf ik zeker benieuwd naar toekomstige boeken van Jeneva Rose. Ze heeft al bewezen dat ze me kan verrassen, en één minder sterke leeservaring verandert daar niets aan.