Lezersrecensie
De grootste fout
Met De grootste fout verschijnt alweer het vierde deel binnen de Crime Writer’s Room-reeks, waarin thrillerauteur M. J. Arlidge het oorspronkelijke idee aanreikt en een andere auteur er een eigen verhaal van maakt. Deze keer is dat Lisa Hall, een voor mij nieuwe naam.
Het verhaal opent op bijzonder grimmige wijze met een baby die achtergelaten wordt in het bos, overgeleverd aan de natuur. Dat is zo’n begin dat meteen verwachtingen schept. Ik ging ervan uit dat die donkere, beklemmende sfeer het hele verhaal zou blijven hangen. Jammer genoeg wordt die sfeer in het eerste deel van het boek niet vastgehouden. Voor mij zakt het verhaal daar wat in tempo en spanning.
In deze eerste hoofdstukken krijgen we vooral een inkijk in het leven van Nathalie, die worstelt met een huilbaby en duidelijk kampt met een postnatale depressie. Haar partner Pete komt daarbij vrij egoïstisch over en lijkt onvoldoende stil te staan bij de impact die de komst van Erin niet alleen op zijn leven heeft, maar zeker ook op dat van Nathalie. Dat spanningsveld binnen hun relatie vormt een belangrijk emotioneel onderdeel van het verhaal.
Halverwege verandert de dynamiek merkbaar. Wanneer de druk toeneemt en de spanningen oplopen, wordt de spanning ook voelbaar sterker. Vanaf dat moment kreeg het verhaal me meer in zijn greep en merkte ik dat mijn leestempo vanzelf omhoog ging.
Ze spelen met verschillende mogelijke verklaringen en richtingen rond de verdwijning van Erin. Er worden meerdere pistes aangereikt die een rol zouden kunnen spelen, maar toch had ik vrij snel door wie er verantwoordelijk was
Een sterke keuze is dat het verhaal afwisselend wordt verteld vanuit het perspectief van Nathalie en Pete. Hierdoor krijg je inzicht in hoe beide ouders omgaan met zowel de geboorte als de gebeurtenissen die daarop volgen, en hoe verschillend hun beleving is.
Vooral Nathalies innerlijke strijd komt realistisch naar voren. Haar uitputting, onzekerheid, oververmoeidheid en het gevoel er alleen voor te staan worden geloofwaardig beschreven. Daardoor kon ik me goed in haar verplaatsen en voelde haar verhaal emotioneel oprecht aan.
Het is geen thriller die constant op het puntje van je stoel zit, maar wel eentje die groeit naarmate je verder leest en die vooral blijft hangen door de personages en hun emoties. Voor mij werkte dat — en maakte het dat ik toch met interesse ben blijven doorlezen.
Het verhaal opent op bijzonder grimmige wijze met een baby die achtergelaten wordt in het bos, overgeleverd aan de natuur. Dat is zo’n begin dat meteen verwachtingen schept. Ik ging ervan uit dat die donkere, beklemmende sfeer het hele verhaal zou blijven hangen. Jammer genoeg wordt die sfeer in het eerste deel van het boek niet vastgehouden. Voor mij zakt het verhaal daar wat in tempo en spanning.
In deze eerste hoofdstukken krijgen we vooral een inkijk in het leven van Nathalie, die worstelt met een huilbaby en duidelijk kampt met een postnatale depressie. Haar partner Pete komt daarbij vrij egoïstisch over en lijkt onvoldoende stil te staan bij de impact die de komst van Erin niet alleen op zijn leven heeft, maar zeker ook op dat van Nathalie. Dat spanningsveld binnen hun relatie vormt een belangrijk emotioneel onderdeel van het verhaal.
Halverwege verandert de dynamiek merkbaar. Wanneer de druk toeneemt en de spanningen oplopen, wordt de spanning ook voelbaar sterker. Vanaf dat moment kreeg het verhaal me meer in zijn greep en merkte ik dat mijn leestempo vanzelf omhoog ging.
Ze spelen met verschillende mogelijke verklaringen en richtingen rond de verdwijning van Erin. Er worden meerdere pistes aangereikt die een rol zouden kunnen spelen, maar toch had ik vrij snel door wie er verantwoordelijk was
Een sterke keuze is dat het verhaal afwisselend wordt verteld vanuit het perspectief van Nathalie en Pete. Hierdoor krijg je inzicht in hoe beide ouders omgaan met zowel de geboorte als de gebeurtenissen die daarop volgen, en hoe verschillend hun beleving is.
Vooral Nathalies innerlijke strijd komt realistisch naar voren. Haar uitputting, onzekerheid, oververmoeidheid en het gevoel er alleen voor te staan worden geloofwaardig beschreven. Daardoor kon ik me goed in haar verplaatsen en voelde haar verhaal emotioneel oprecht aan.
Het is geen thriller die constant op het puntje van je stoel zit, maar wel eentje die groeit naarmate je verder leest en die vooral blijft hangen door de personages en hun emoties. Voor mij werkte dat — en maakte het dat ik toch met interesse ben blijven doorlezen.
1
Reageer op deze recensie
