Vergeven van mensen

Soms kom je een boek tegen dat je niet alleen leest, maar echt beleeft. Vergeven van mensen is voor mij zo’n bijzondere bundel die me liet vertragen, kijken en opnieuw lezen.

In deze bundel worden de gedichten van Rhea Cecile vergezeld door de tekeningen van kunstenaar Pol Cosmo. Die combinatie werkt wat mij betreft bijzonder goed. De illustraties versterken de sfeer van de gedichten en maken het boek niet alleen iets om te lezen, maar ook om rustig te bekijken en te beleven. Zelfs voor iemand zoals ik, die zelden poëzie leest, maakt dat de drempel een stuk lager om naar een bundel als deze te grijpen.

Dit is zo’n boek waar je echt even de tijd voor moet nemen. Geen bundel die je in één ruk uitleest, maar eentje waarin je bladert, stilstaat bij een gedicht, het nog eens herleest en het langzaam laat bezinken. Sommige teksten krijgen pas na een tweede of derde lezen echt betekenis, en juist dat maakt de ervaring zo bijzonder.

Daarnaast vond ik het ook heerlijk om gewoon door het boek te bladeren en de illustraties van insecten, bloemen en vogels aandachtig te bekijken. Hoe langer je kijkt, hoe meer details je ontdekt. Het geeft de bundel een extra laag en maakt het een boek waar je steeds opnieuw naar wil terugkeren.

Ik moet eerlijk toegeven dat ik niet alle gedichten volledig begreep en dat sommige mij zelfs een beetje in verwarring brachten. Maar eigenlijk vond ik dat helemaal niet erg. Vaak kon ik gewoon genieten van een mooie zin, een beeld of een gevoel dat een gedicht opriep. Andere teksten spraken me juist aan door hun subtiele verwijzingen en de ruimte die ze laten voor een eigen interpretatie.

En dat is precies wat poëzie zo mooi maakt: iedereen beleeft een gedicht op zijn eigen manier en geeft er betekenis aan vanuit zijn eigen ervaringen.

Vergeven van mensen is voor mij een bundel geworden die ik nog vaak uit de kast zal nemen. Een boek om af en toe opnieuw open te slaan, een gedicht te herlezen en telkens weer iets nieuws in te ontdekken.