Een verhaal dat onder jouw huid kruipt zonder je het door hebt

De Amerikaanse schrijver Linwood Barclay heeft al heel wat boeken op zijn palmares staan, maar nog nooit eerder kruiste een van zijn verhalen mijn pad.
Thrillers met een bovennatuurlijk randje zijn normaal gezien niet helemaal mijn ding, maar bij dit boek stoorde dat me verrassend genoeg niet.

Het verhaal is opgedeeld in vier delen. 2 delen spelen zich af in het heden. We volgen Annie Blunt, een schrijfster die samen met haar zevenjarige zoon Charlie naar een vakantiewoning trekt op het platteland. Ze probeert te ontsnappen aan de tragedies die hen het afgelopen jaar hebben getroffen. Wanneer Charlie een oud treinstel ontdekt, lijkt dat eerst onschuldig en zelfs leuk, maar al snel sloeg bij mij het gevoel om. Annie begint dingen te horen en te zien die niet kloppen, en vanaf dat moment kreeg het verhaal een steeds grimmigere ondertoon.

In de andere delen keren we terug naar het begin van de jaren 2000, naar het stadje Lucknow. Daar duikt plots een winkel met modeltreinen op, zonder dat iemand precies weet wanneer die er is gekomen. Vanaf dat moment beginnen er mensen te verdwijnen, raken dieren spoorloos, verdwijnen er spullen en gebeuren er rare ongevallen. De sfeer in het stadje wordt steeds beklemmender, en als lezer voel je dat het niet goed kan aflopen.

Aanvankelijk voelde het alsof ik twee totaal verschillende boeken aan het lezen was: andere personages, andere tijd, andere setting. Alleen de treinen vormden een gemeenschappelijke noemer. Maar hoe verder je leest, hoe duidelijker het wordt dat alles met elkaar verbonden is. En eerlijk: de manier waarop die verhaallijnen samenkomen, vond ik echt sterk gedaan.

De spanning wordt rustig maar effectief opgebouwd. Niet met constante actie, maar juist langzaam. Eerst schetsen van de achtergrond, dan de schijnbare rust, de vreemde buurvrouw, de vondst van de trein… en daarna stapelen de onverklaarbare gebeurtenissen zich op. De sfeer wordt steeds dreigender en op sommige momenten zelfs echt creepy.

Treinstellen komen bij mij alvast niet meer in huis.

Dit was voor mij zo’n boek dat onder je huid kruipt zonder dat je het meteen doorhebt. En het heeft me vooral nieuwsgierig gemaakt naar meer werk van Barclay.