Lezersrecensie
Dochter vermist
Dochter vermist werd geschreven door Anna Jansson, een van de populairste schrijfsters uit Zweden. Zelf was ik nog niet bekend met haar werk, maar tegen een Scandinavische thriller zeg ik zelden nee. Het plot klonk veelbelovend, maar helaas heeft het verhaal mijn verwachtingen niet volledig kunnen waarmaken.
Aan de schrijfstijl lag het zeker niet. Die is sober maar krachtig, met mooi uitgewerkte, gedetailleerde scènes vol zintuiglijke beschrijvingen van kou, water en stilte, waardoor je je de omgeving goed kunt voorstellen. De emoties zijn bovendien voortdurend voelbaar: het verdriet, de onmacht en de wanhoop van rechercheur Kristoffer Bark tijdens de zoektocht naar zijn verdwenen dochter, maar ook zijn worsteling met zijn ex-vrouw en zijn omgeving.
De sfeer is bij beide hoofdpersonages, Kristoffer en Denise, beklemmend en eenzaam. Kristoffer wordt steeds meer gemeden door mensen die zijn hardnekkige zoektocht niet begrijpen, terwijl Denise vrij afgezonderd leeft en te maken krijgt met soms bemoeizuchtige buren. Beiden lijken niemand te hebben waar ze hun diepste gevoelens en angsten kwijt kunnen, wat hun personages extra kwetsbaar maakt.
Kristoffer is duidelijk getekend door het verlies van zijn dochter en bijna obsessief in zijn drang om haar te vinden. Juist die intensiteit maakt hem tot een pijnlijk geloofwaardig personage: je voelt zijn rouw, zijn wanhoop en zijn onvermogen om los te laten op elke pagina.
Waar ik het persoonlijk moeilijker mee had, was het erg trage tempo van het verhaal. Vooral in het eerste kwart van het boek vond ik het lastig om me echt betrokken te voelen, er was totaal geen actie of spanning. Gelukkig verbeterde dat later en kon ik me steeds meer inleven. Af en toe had ik ook het gevoel dat bepaalde elementen niet helemaal strookten met wat eerder in het verhaal was neergezet, wat mijn leeservaring soms wat verstoorde.
Kortom, Dochter vermist is een thriller met sterke personages, een voelbare sfeer en een mooie schrijfstijl, maar met een tempo dat niet altijd even meeslepend is.
Edit Review
Aan de schrijfstijl lag het zeker niet. Die is sober maar krachtig, met mooi uitgewerkte, gedetailleerde scènes vol zintuiglijke beschrijvingen van kou, water en stilte, waardoor je je de omgeving goed kunt voorstellen. De emoties zijn bovendien voortdurend voelbaar: het verdriet, de onmacht en de wanhoop van rechercheur Kristoffer Bark tijdens de zoektocht naar zijn verdwenen dochter, maar ook zijn worsteling met zijn ex-vrouw en zijn omgeving.
De sfeer is bij beide hoofdpersonages, Kristoffer en Denise, beklemmend en eenzaam. Kristoffer wordt steeds meer gemeden door mensen die zijn hardnekkige zoektocht niet begrijpen, terwijl Denise vrij afgezonderd leeft en te maken krijgt met soms bemoeizuchtige buren. Beiden lijken niemand te hebben waar ze hun diepste gevoelens en angsten kwijt kunnen, wat hun personages extra kwetsbaar maakt.
Kristoffer is duidelijk getekend door het verlies van zijn dochter en bijna obsessief in zijn drang om haar te vinden. Juist die intensiteit maakt hem tot een pijnlijk geloofwaardig personage: je voelt zijn rouw, zijn wanhoop en zijn onvermogen om los te laten op elke pagina.
Waar ik het persoonlijk moeilijker mee had, was het erg trage tempo van het verhaal. Vooral in het eerste kwart van het boek vond ik het lastig om me echt betrokken te voelen, er was totaal geen actie of spanning. Gelukkig verbeterde dat later en kon ik me steeds meer inleven. Af en toe had ik ook het gevoel dat bepaalde elementen niet helemaal strookten met wat eerder in het verhaal was neergezet, wat mijn leeservaring soms wat verstoorde.
Kortom, Dochter vermist is een thriller met sterke personages, een voelbare sfeer en een mooie schrijfstijl, maar met een tempo dat niet altijd even meeslepend is.
Edit Review
1
Reageer op deze recensie
