Muren van steen en bloed

Muren van steen en bloed is het eerste deel in de nieuwe dark academia-fantasyreeks Het Acheron Genootschap en tegelijk het debuut van de Amerikaanse schrijfster Liza Anderson. Na het lezen van de korte inhoud was mijn nieuwsgierigheid meteen gewekt: geheime genootschappen, magie, monsters en een duister kasteel vormen immers een combinatie die veel belooft.

Vanaf de eerste pagina hangt er een gevoel van onrust. De schrijfster weet met een schrijfstijl direct een onheilspellende sfeer neer te zetten. Zelfs een alledaagse setting, zoals een restaurant, voelt niet veilig aan. De magie wordt niet groots of spectaculair geïntroduceerd, maar sluipt het verhaal binnen via kleine, verontrustende details. Daardoor voelt het magische element niet sprookjesachtig, maar juist kil en dreigend.

Die donkere sfeer blijft doorheen het hele boek aanwezig. Het kasteel, de monsters die in de schaduwen loeren, de afkeer van sommigen tegenover Vic en scènes die zich letterlijk in het duister afspelen, versterken dat gevoel van voortdurende dreiging. Liza Anderson neemt de tijd om de wereld zorgvuldig op te bouwen: een setting waarin moderne elementen worden gecombineerd met magie, geheime genootschappen en ouderlingen.

Het Acheron Genootschap zelf is meer dan een achtergronddecor. Het wordt neergezet als een eeuwenoud instituut met een eigen geschiedenis en regels. Door elk hoofdstuk te starten met fictieve citaten en fragmenten uit oude boeken, krijg je als lezer het gevoel dat je door een verboden bibliotheek bladert. Dit past uitstekend binnen de dark academia-sfeer die het verhaal wil oproepen.

De schrijfstijl is vlot en toegankelijk, zonder onnodige complexiteit, en er is een fijne balans tussen dialoog en beschrijving. Tussen de hoofdpersonages Vic en Xan is sprake van onderhuidse spanning, maar deze overheerst het verhaal niet. De focus blijft liggen op de wereld, het genootschap en de dreiging.

Toch bleef ik als lezer wat op afstand. Ondanks de sterke sfeer en interessante opzet wist het verhaal mij emotioneel niet echt te raken. Ik las het met interesse, maar zonder dat het me volledig meesleepte of me warm maakte voor de rest van de reeks alhoewel ik het einde dan wel spannend vond.

Muren van steen en bloed is een solide en sfeervol begin van een dark academia-fantasyreeks, maar voor mij bleef het net iets te afstandelijk.