Mistakes were made

Mistakes were made is het 2de deel in de Story Lake serie, geschreven voor Lucie Score.
Ik keer ernaar uit om terug te keren naar dit lieftalige stadje en me te laten verwarmen door de liefde die de familie Bishop uitstraalt met hun hechte familiebanden.

Literair agente Zoey Moody ziet haar plannen plots overhoopgegooid wanneer ze onverwacht langer in Story Lake moet blijven nadat haar huurappartement verkocht wordt. Gelukkig schiet Cage Bishop, de advocaat van het dorp, haar te hulp door haar de ruimte boven zijn kantoor te verhuren. Ideaal… toch? Zijn broer Cam houdt het echter met argusogen in de gaten, want hij vreest dat Cage en Zoey misschien iets voor elkaar gaan voelen. Gelukkig lijken ze op papier totaal niet elkaars type — en dat kan natuurlijk alleen maar goed gaan… 😉

Lucy Score zet opnieuw twee heerlijke hoofdpersonages neer die elkaars complete tegenpolen zijn. Cage is verantwoordelijk, serieus en op zoek naar stabiliteit — iemand om een toekomst mee op te bouwen. Zoey daarentegen is impulsief, chaotisch, zegt wat ze denkt en heeft absoluut geen plannen om zich te settelen. En precies dát contrast werkt fantastisch. Hun dynamiek spat van de pagina’s: de plagerijen, de scherpe dialogen, het geflirt… ik heb zó vaak zitten glimlachen tijdens het lezen.

De setting van het verhaal vind ik fantastisch. Story Lake is opnieuw dat idyllische, charmante en eigenzinnige stadje dat je meteen in je hart sluit. Ja, ze hebben er wat… bijzondere tradities zoals het werpen met aardappels 🥔, maar dat maakt het net zo uniek en levendig.

En dan de familie Bishop — misschien wel mijn favoriete onderdeel van het verhaal. Hun onderlinge band is intens, open en soms heerlijk ongefilterd. Schaamte lijkt geen plaats te hebben binnen deze familie: alles wordt gedeeld, besproken en vooral… uitgesproken. Hun gesprekken én groepsberichten zorgen voor heel wat hilarische momenten. Je voelt gewoon hoe sterk hun band is, en dat geeft het verhaal extra warmte.

Ook de dieren in het verhaal verdienen een kleine shout-out, want eerlijk: ik wilde ze stuk voor stuk knuffelen.

Toch was er voor mij één klein minpuntje. Het einde voelde wat gehaast aan, alsof er plots snel naar een afronding werd toegewerkt, terwijl de rest van het verhaal juist alle tijd kreeg om zich mooi te ontwikkelen. Dat contrast viel me een beetje op.

Maar dat neemt absoluut niet weg dat ik enorm genoten heb van dit boek. Ik kijk nu al uit naar het volgende deel — en vooral naar het moment waarop Levi zijn verhaal krijgt.