Lezersrecensie
Indringende, emotionele roman die je raakt
Na haar indrukwekkende debuut Als scheuren in de aarde was ik ontzettend benieuwd naar het volgende boek van Clare Leslie Hall. Met De stilte voor de storm bewijst ze opnieuw hoe sterk ze is in het schrijven van intense, melancholische verhalen vol liefde en verlies. Het is een prachtige maar tragische roman die nog lang blijft nazinderen.
Vanaf de eerste pagina word je in het verhaal getrokken. Hoofdpersonage Catherine Elliot is haar spraakvermogen kwijtgeraakt na een traumatische gebeurtenis. Die intrigerende uitgangssituatie wekte meteen mijn nieuwsgierigheid: wat is er gebeurd dat haar zo heeft getekend? Gaandeweg ontvouwt zich een verhaal over een allesoverheersende liefde die bij beide geliefden diepe sporen heeft achtergelaten.
Het verhaal wordt verteld aan de hand van drie tijdlijnen. In het heden volgen we Catherine, die aan selectief mutisme lijdt, terwijl haar omgeving probeert tot haar door te dringen. De hoofdstukken die zich vier maanden eerder afspelen vormen de aanloop naar de gebeurtenis die haar in deze toestand heeft gebracht. En vijftien jaar eerder keren we terug naar haar studententijd, waar we kennismaken met de gepassioneerde liefdesrelatie tussen Catherine en Lucian. Die opbouw zorgt voor spanning en maakt dat het verhaal zich mooi ontvouwt.
Dit was zo’n boek waarbij het continu bij me kriebelde om even naar het einde te bladeren — puur uit ongeduld om te ontdekken hoe het precies zat — maar tegelijk wilde ik elk detail blijven proeven.
Tijdens het lezen zat ik regelmatig met een glimlach op mijn gezicht bij de warme, gelukkige momenten tussen Catherine en Lucian. Maar net zo vaak moest ik een traan wegpinken. De emoties voelen rauw en oprecht aan. Thema’s als trauma, verlies, schuldgevoel, schaamte, verwerking en obsessie zijn op een overtuigende manier verweven in het verhaal, zonder dat het zwaar of geforceerd aanvoelt.
De stilte voor de storm is een indringende, emotionele roman die je raakt — precies het soort boek dat je even stil maakt wanneer je het dichtslaat.
Vanaf de eerste pagina word je in het verhaal getrokken. Hoofdpersonage Catherine Elliot is haar spraakvermogen kwijtgeraakt na een traumatische gebeurtenis. Die intrigerende uitgangssituatie wekte meteen mijn nieuwsgierigheid: wat is er gebeurd dat haar zo heeft getekend? Gaandeweg ontvouwt zich een verhaal over een allesoverheersende liefde die bij beide geliefden diepe sporen heeft achtergelaten.
Het verhaal wordt verteld aan de hand van drie tijdlijnen. In het heden volgen we Catherine, die aan selectief mutisme lijdt, terwijl haar omgeving probeert tot haar door te dringen. De hoofdstukken die zich vier maanden eerder afspelen vormen de aanloop naar de gebeurtenis die haar in deze toestand heeft gebracht. En vijftien jaar eerder keren we terug naar haar studententijd, waar we kennismaken met de gepassioneerde liefdesrelatie tussen Catherine en Lucian. Die opbouw zorgt voor spanning en maakt dat het verhaal zich mooi ontvouwt.
Dit was zo’n boek waarbij het continu bij me kriebelde om even naar het einde te bladeren — puur uit ongeduld om te ontdekken hoe het precies zat — maar tegelijk wilde ik elk detail blijven proeven.
Tijdens het lezen zat ik regelmatig met een glimlach op mijn gezicht bij de warme, gelukkige momenten tussen Catherine en Lucian. Maar net zo vaak moest ik een traan wegpinken. De emoties voelen rauw en oprecht aan. Thema’s als trauma, verlies, schuldgevoel, schaamte, verwerking en obsessie zijn op een overtuigende manier verweven in het verhaal, zonder dat het zwaar of geforceerd aanvoelt.
De stilte voor de storm is een indringende, emotionele roman die je raakt — precies het soort boek dat je even stil maakt wanneer je het dichtslaat.
1
Reageer op deze recensie
