Rookgordijn

Brighton, 1951. Wanneer de 13-jarige Annie en de 12-jarige Mark niet thuiskomen nadat ze snoep zijn gaan kopen, wordt al snel een grootschalige zoektocht opgestart. Inspecteur Edgar Stephens vertrouwt het van meet af aan niet, zeker niet door de extreme kou en de dikke laag sneeuw die de stad in zijn greep houdt. Zijn onheilspellende gevoel wordt werkelijkheid wanneer de kinderen gewurgd worden teruggevonden, omringd door een spoor van snoep. De vondst roept onmiddellijk associaties op met het sprookje van Hans & Grietje – en dat maakt de zaak alleen maar mysterieuzer

Rookgordijn is het tweede deel in de reeks Brighton Mysteries, waarin inspecteur Edgar Stephens samenwerkt met de goochelaar Max Mephisto. De reeks is geschreven door de Britse auteur Domenica De Rosa, beter bekend onder haar pseudoniem Elly Griffiths.

De achterflap wist mijn nieuwsgierigheid meteen te prikkelen. De setting, het misdaadmysterie en de sprookjesachtige verwijzing beloofden een intrigerend verhaal, waardoor ik benieuwd was naar de opbouw van het plot. Helaas wist het boek die verwachtingen voor mij niet helemaal waar te maken. Dat heeft er vermoedelijk ook mee te maken dat ik zelf graag thrillers lees met een hoog tempo, waarin de gebeurtenissen elkaar sneller opvolgen. In dit verhaal voelde het ritme voor mij wat traag aan.

Wat ik wél sterk vond, was de manier waarop het politiewerk uit de jaren vijftig wordt neergezet. Het ‘old school’ speurwerk – vaste telefoons en het gebruik ervan bij bv getuigen om teamleden op te roepen om langs te komen en het ontbreken van moderne forensische technieken – gaf het verhaal een authentieke sfeer. Ook de beschrijving van het theaterleven en de rol die dit speelt binnen het verhaal vond ik erg geslaagd. De koude huizen, de vormen van verwarming en de verwijzingen naar de nasleep van de oorlog brachten de tijdsperiode mooi tot leven.

De uiteindelijke ontknoping zag ik niet aankomen, wat op zich positief is, maar de oplossing voelde voor mij wat abrupt en kwam enigszins uit de lucht vallen. Ik miste een sterkere opbouw richting het einde.

Daarnaast had ik graag meer diepgang gezien in de hoofdpersonages. Inspecteur Stephens en Max Mephisto bleven voor mijn gevoel wat vlak, en ook qua actie mocht het allemaal net iets spannender en dynamischer.

Al met al is Rookgordijn een sfeervolle historische misdaadroman met een interessante setting, maar voor mij ontbraken tempo, karakteruitwerking en spanning om echt te overtuigen.