The fallen & the kiss of dust

The Fallen & the Kiss of Death is het vierde boek in de Kronen van Nyaxia-reeks en vormt het slot van het duet rond de schaduwwezens. Na de gebeurtenissen uit het vorige deel volgen we opnieuw Mische en Asar, die alles op alles moeten zetten om hun weg naar elkaar terug te vinden en samen te kunnen blijven.

Ze worden geconfronteerd met een reeks zware beproevingen. Hun reis is allesbehalve eenvoudig: ze worden opgejaagd, bevinden zich voortdurend in gevaar en er hangt een constante dreiging boven hun hoofd. Die spanning geeft het verhaal een donkere ondertoon en maakt duidelijk dat niets vanzelfsprekend is in hun wereld.

Het komt duidelijk naar voor hoe sterk Mische en Asar met elkaar verbonden zijn. Ze zijn bereid alles voor elkaar op te geven en tot het uiterste te gaan om samen te blijven. Hun relatie ontwikkelt zich verder in dit deel, al miste ik persoonlijk soms wat meer emotionele diepgang. Ik voelde niet altijd dezelfde connectie met de personages als in eerdere boeken. Vooral Mische voelde voor mij anders aan dan in de vorige delen. Haar brutaliteit en scherpe randje, die haar eerder zo interessant maakten, leken wat afgevlakt. Daardoor raakte hun verhaal me emotioneel minder dan ik had gehoopt.

Hun doorzettingsvermogen kon ik dan wel weer appreciëren. Ondanks alles wat ze meemaken, blijven ze geloven, blijven ze vechten en geven ze niet op. Die innerlijke kracht maakt dat je toch met hen blijft meeleven.

De wereldopbouw is opnieuw een van de sterkste punten van het boek. De onderwereld staat op instorten en dat heeft grote gevolgen voor alles en iedereen. De inmenging van de goden voegt extra lagen toe aan het verhaal en vergroot het gevoel dat er krachten aan het werk zijn die veel groter zijn dan de personages zelf. Ook vond ik het leuk dat personages uit eerdere delen opnieuw even opduiken; dat geeft de reeks een mooi gevoel van samenhang.

De eerste helft van het boek vond ik eerlijk gezegd wat langdradig. Het tempo lag laag en ik heb me er af en toe doorheen moeten worstelen. Gelukkig wordt het verhaal in de tweede helft een stuk spannender en meeslepender, waardoor ik uiteindelijk toch weer volop in het verhaal zat.

Een speciale vermelding voor Luce, want ze wist me opnieuw helemaal te verwarmen. Voor mij was ze zonder twijfel een van de hoogtepunten van het boek.

Of ik het volgende duet, dat rond Septimus zal draaien, ga lezen weet ik nog niet helemaal zeker. Tegelijk heeft dat personage wel iets intrigerend, dus het zou me niet verbazen als mijn nieuwsgierigheid het uiteindelijk toch wint.