Een duistere, gelaagde en soms ongemakkelijke verhaal

Het boek Innamorata behoort tot een subgenre van fantasy dat voor mij volledig nieuw was: grimdark fantasy. Juist daarom was ik erg nieuwsgierig. Niet alleen naar het verhaal zelf, maar ook naar de vraag of dit een genre is waarin ik mij thuis zou voelen en waar ik in de toekomst vaker naar zou grijpen.

In dit verhaal volgen we Agnes, afkomstig uit het Huis van de Tanden, één van de zeven adellijke huizen op het eiland Drepane. Na het overlijden van haar grootmoeder verschuift de macht binnen de familie en wordt haar nicht Marozia de erfgename. Agnes neemt daarbij bij de start passieve rol in: ze blijft op de achtergrond, als een stille en loyale schaduw. Toch schuilt er achter die zwijgzaamheid een duidelijk doel. Het huwelijk tussen Marozia en prins Luiprand biedt Agnes namelijk de perfecte kans om het koninklijk kasteel binnen te dringen. Daar hoopt ze kennis te vergaren om de doden tot leven te wekken en wraak te nemen op de koninklijke familie, die verantwoordelijk is voor de moord op haar voorvader.

De sfeer van het boek van het boek valt vanaf de start op. Die is grotesk, duister en beklemmend, en roept regelmatig een ongemakkelijk gevoel op. Het kasteel voelt kil en verstikkend aan en wordt bevolkt door personages die allesbehalve sympathiek zijn zoals de vadsige koning en zijn bloedzuigers. De gothic invloeden zijn hier duidelijk aanwezig.

Het hoofdpersonage Agnes heeft iets ambigu en raadselachtig. Haar sluier van stilzwijgen werkt als een soort schild, maar ook als een bron van macht: doordat ze vaak over het hoofd wordt gezien, kan ze observeren en handelen zonder direct op te vallen. Maar tegelijk voelde ik amper een emotionele connectie met haar. Op een of andere manier kan ze niet altijd op mijn sympathie rekenen.

Hoewel het verhaal me niet volledig wist te overtuigen, merkte ik wel dat het me bleef prikkelen. Ik wilde weten waar Agnes’ pad haar naartoe zou leiden. Toch had ik het gevoel dat sommige verhaallijnen, zoals het wraakmotief, gaandeweg naar de achtergrond verdwenen, en waren er ook andere elementen die uitgebreider hadden mogen worden uitgewerkt. Daar tegenover stonden passages die voor mijn gevoel wat te lang uitgesponnen waren, wat mijn leestempo niet ten goede kwam.

Uiteindelijk is Innamorata voor mij geen boek geworden dat echt binnen mijn comfortzone past. Toch ben ik blij dat ik kennis heb gemaakt met grimdark fantasy. Liefhebbers van dit genre, en lezers die houden van duistere, gelaagde en soms ongemakkelijke verhalen, zullen hier ongetwijfeld meer uit halen dan ik.