Vroeger woonden wij hier

Charlie en Eve kunnen hun geluk niet op wanneer ze een oud, pittoresk huis in de bergen kopen voor een spotprijs. Bijna té mooi om waar te zijn. Wanneer er op een dag een man voor de deur staat die zegt dat hij hier vroeger woonde en het huis graag aan zijn gezin wil laten zien, voelt Eve direct weerstand. Toch vindt ze het — zoals zo vaak in haar leven — moeilijk om nee te zeggen. Uit medelijden laat ze het gezin binnen.

Vanaf dat moment begint alles te schuiven.

De vader, Thomas, herkent opvallend veel in het huis en stelt vragen die Eve een naar, huiverig gevoel geven. Wanneer de jongste dochter plots verdwijnt, wuift Thomas het weg als een spelletje verstoppertje. Door het slechte weer kan het gezin uiteindelijk niet vertrekken en blijven ze noodgedwongen overnachten.

Die nacht treft Eve Thomas buiten aan in een vreemde, verontrustende toestand. Een paniekaanval, wordt gezegd. Maar Eve gelooft dat niet. Ze wil dat het gezin zo snel mogelijk vertrekt. Wanneer de volgende ochtend Charlie verdwijnt, verliest Eve definitief haar grip op de realiteit. Is er iets mis met het huis? Of zit alles in haar hoofd? Wat is echt, wat is fictie? Bestaat Eve wel? Of bestaan de mensen om haar heen alleen in haar gedachten?

De hoofdstukken zijn kort en lezen razendsnel. De toevoeging van de ‘Doc’-hoofdstukken — met transcripties, artikelen en audiofragmenten — geeft het verhaal een frisse en bijzondere invalshoek en zet meteen een duistere, geheimzinnige toon. Juist deze hoofdstukken voegen een extra laag toe, waardoor het mysterie alleen maar groter wordt.

De sfeer is ronduit beklemmend. Het boek had me volledig in zijn greep. Ik las zinnen opnieuw omdat ik dacht: klopt dit? Lees ik dit goed? Alleen maar ‘huh’ en ‘wow’.

Hoe verder je leest, hoe beklemmender het wordt. Ik voelde Eve’s wanhoop, haar twijfel, haar totale verlies van controle. Het constante balanceren tussen geloven en wantrouwen.

Het einde geeft geen antwoorden, maar juist méér vragen. En precies dat maakt dit verhaal zo sterk. Niet alles hoeft afgerond te zijn — net als bij goede horror blijf je achter met een onrustig gevoel, alsof er in de laatste minuut nog iets verschuift. Ik zat nog lang met vragen in mijn hoofd. En precies dát is waarom dit boek zo hard binnenkomt.