Vrijstaat

Wanneer Rebecca Rönn dood wordt aangetroffen, lijkt de zaak in eerste instantie snel afgedaan. Haar lichaam wordt aanvankelijk zelfs aangezien voor dat van een overleden zwerver, waardoor het onderzoek veel te laat op gang komt. De politie gaat uit van een roofmoord en sluit het dossier al gauw. Journalist Sven voelt echter dat er iets niet klopt: Rebecca wist meer dan goed voor haar was — en precies dat lijkt haar fataal te zijn geworden.

Tegelijkertijd volgen we twee jongens die op straat leven en toevallig Rebecca’s tas vinden. Voor hen betekent die vondst even hoop: eindelijk geld, eindelijk eten. Wat zij niet kunnen weten, is dat deze tas hen ongewild meesleept in iets duisters, geheimzinnigs en gevaarlijks. Juist deze verhaallijn gaf het boek voor mij extra lading.

Vanaf het begin zit het verhaal bijzonder goed in elkaar. De wisselende perspectieven lijken aanvankelijk los van elkaar te staan, maar raken gaandeweg steeds sterker met elkaar verweven. Die opbouw werkt effectief en zorgt ervoor dat je als lezer langzaam het grotere geheel begint te zien.

Sven staat er aanvankelijk alleen voor, tot hij zijn jeugdliefde Anne weer tegenkomt, die na een scheiding is teruggekeerd naar Malmö. Wat begint als een toevallige hereniging, groeit uit tot een gezamenlijke zoektocht. Buiten de politie om bundelen zij hun journalistieke krachten en zetten ze alles op alles om te achterhalen wat er écht is gebeurd. Hun onderzoek voelt realistisch en zorgvuldig: geen snelle doorbraken, maar volharding, twijfel en steeds verder graven.

Wat Vrijstaat bijzonder maakt, is hoe een persoonlijke misdaad langzaam wordt opengetrokken tot iets veel groters. Het tempo ligt bewust laag en er is veel aandacht voor details en achtergrond. Dat stoorde mij nergens; het past juist goed bij het verhaal. Hoe dieper Sven en Anne graven, hoe duidelijker wordt dat de waarheid verweven is met macht, geld en politieke structuren — en dat sommige waarheden liever begraven blijven.

Tegelijkertijd is dit ook een verhaal over tijd, gemiste kansen en de sporen die het verleden nalaat. De dynamiek tussen Sven en Anne — hun gedeelde geschiedenis en wat er níet is gezegd — geeft het verhaal een emotionele onderlaag die mooi contrasteert met de kille realiteit van het onderzoek.

Wanneer je als lezer tegen het einde denkt dat de zaak is afgerond en alle puzzelstukjes op hun plek liggen, volgt er nog een onverwachte wending die opnieuw spanning toevoegt. Die plottwist voelde goed doordacht en gaf het verhaal net dat extra zetje.

Het einde blijft gedeeltelijk open, waardoor ik nu al uitkijk naar een vervolg. Vrijstaat is een gelaagde, journalistieke thriller die geduld vraagt, maar daar ook veel voor teruggeeft.

Dank aan AW Bruna voor het toezenden van dit recensie-exemplaar!