Lezersrecensie
De grootste fout
De grootste fout komt in eerste instantie wat langzaam op gang. Het verhaal focust zich vooral op de gezinsdynamiek en hoe ieder gezinslid anders omgaat met de komst van baby Erin. Wat direct voelbaar is: in dit gezin wordt gezwegen. En waar gezwegen wordt, groeit afstand.
Voor Pete hoefde er geen kind meer bij. Ze waren gelukkig, vóór Erin. En als zij nooit was geboren, dan had hij nooit gedaan wat hij deed. Natalie daarentegen probeert haar hoofd boven water te houden. De onverwachte komst van haar jongste dochter heeft de toch al wankele balans in hun gezin volledig verstoord. Ze krijgt veel hulp van haar vriendin Eve — misschien zelfs iets té veel. Is Eve oprecht betrokken, of speelt er iets anders? Pete vindt haar aanwezigheid in ieder geval ondraaglijk.
Overdag werkt Pete, ’s avonds komt hij thuis in een huis dat voelt als chaos. Het eten is niet klaar, er is niet opgeruimd en vrijwel direct krijgt hij de onrustige baby in zijn armen gedrukt. Hij kan het niet meer aan en trekt zich steeds vaker terug. Ondanks dat Natalie en Pete denken dat ze hun spanningen verborgen houden voor de kinderen, voelen Emily en Zadie haarfijn aan dat er iets mis is.
Wanneer Emily achttien wordt, wordt er groots uitgepakt. Het perfecte gezin, een feestelijk plaatje — maar achter de façade naderen ze hun breekpunt. En dan verdwijnt baby Erin.
Vanaf dat moment kantelt het verhaal. De spanning wordt tastbaar. Iedereen wordt een verdachte. Want hoewel niemand een baby kwaad zou doen… zijn er na het feest genoeg mensen die Natalie iets zouden willen aandoen. Zelfs haar eigen man. En meer mensen dan gedacht wensen dat Erin nooit was geboren.
De zoektocht naar Erin is intens. Je voelt de paniek, de onmacht, de wanhoop. Wordt ze gevonden? Wie heeft dit gedaan? En waarom?
De ontknoping zag ik niet volledig aankomen, ondanks de vele mogelijke scenario’s. Toch voelde het uiteindelijk logisch en zorgvuldig opgebouwd — alsof alle puzzelstukjes op hun plek vielen zonder dat het geforceerd werd.
Wat dit verhaal écht sterk maakt, is de manier waarop de familiedynamiek wordt neergezet. De komst van een baby wordt vaak gezien als vanzelfsprekend geluk, iets waar iedereen zich moeiteloos aan aanpast. Maar dit boek laat zien dat zo’n verandering alles kan verschuiven. Structuren breken open. Rollen veranderen. Onuitgesproken frustraties groeien.
Sommige situaties drijven mensen uit elkaar — zeker wanneer er niet wordt gepraat. Wanneer gevoelens worden weggeduwd. Wanneer iedereen doet alsof het wel goedkomt.
De grootste fout laat zien dat niets verborgen blijft. Alles komt uiteindelijk aan het licht. En misschien is dat wel de belangrijkste boodschap: kijk niet weg van wat je ziet. Praat. Luister. Erken wat er is, voordat stilte grotere schade aanricht dan woorden ooit zouden kunnen doen.
Dank aan Boekerij voor het toezenden van dit recensie-exemplaar!
Voor Pete hoefde er geen kind meer bij. Ze waren gelukkig, vóór Erin. En als zij nooit was geboren, dan had hij nooit gedaan wat hij deed. Natalie daarentegen probeert haar hoofd boven water te houden. De onverwachte komst van haar jongste dochter heeft de toch al wankele balans in hun gezin volledig verstoord. Ze krijgt veel hulp van haar vriendin Eve — misschien zelfs iets té veel. Is Eve oprecht betrokken, of speelt er iets anders? Pete vindt haar aanwezigheid in ieder geval ondraaglijk.
Overdag werkt Pete, ’s avonds komt hij thuis in een huis dat voelt als chaos. Het eten is niet klaar, er is niet opgeruimd en vrijwel direct krijgt hij de onrustige baby in zijn armen gedrukt. Hij kan het niet meer aan en trekt zich steeds vaker terug. Ondanks dat Natalie en Pete denken dat ze hun spanningen verborgen houden voor de kinderen, voelen Emily en Zadie haarfijn aan dat er iets mis is.
Wanneer Emily achttien wordt, wordt er groots uitgepakt. Het perfecte gezin, een feestelijk plaatje — maar achter de façade naderen ze hun breekpunt. En dan verdwijnt baby Erin.
Vanaf dat moment kantelt het verhaal. De spanning wordt tastbaar. Iedereen wordt een verdachte. Want hoewel niemand een baby kwaad zou doen… zijn er na het feest genoeg mensen die Natalie iets zouden willen aandoen. Zelfs haar eigen man. En meer mensen dan gedacht wensen dat Erin nooit was geboren.
De zoektocht naar Erin is intens. Je voelt de paniek, de onmacht, de wanhoop. Wordt ze gevonden? Wie heeft dit gedaan? En waarom?
De ontknoping zag ik niet volledig aankomen, ondanks de vele mogelijke scenario’s. Toch voelde het uiteindelijk logisch en zorgvuldig opgebouwd — alsof alle puzzelstukjes op hun plek vielen zonder dat het geforceerd werd.
Wat dit verhaal écht sterk maakt, is de manier waarop de familiedynamiek wordt neergezet. De komst van een baby wordt vaak gezien als vanzelfsprekend geluk, iets waar iedereen zich moeiteloos aan aanpast. Maar dit boek laat zien dat zo’n verandering alles kan verschuiven. Structuren breken open. Rollen veranderen. Onuitgesproken frustraties groeien.
Sommige situaties drijven mensen uit elkaar — zeker wanneer er niet wordt gepraat. Wanneer gevoelens worden weggeduwd. Wanneer iedereen doet alsof het wel goedkomt.
De grootste fout laat zien dat niets verborgen blijft. Alles komt uiteindelijk aan het licht. En misschien is dat wel de belangrijkste boodschap: kijk niet weg van wat je ziet. Praat. Luister. Erken wat er is, voordat stilte grotere schade aanricht dan woorden ooit zouden kunnen doen.
Dank aan Boekerij voor het toezenden van dit recensie-exemplaar!
1
Reageer op deze recensie
