Een prachtig vervolg..

Als dromen fluisteren.. Een boek met zo’n titel wil je lezen toch.. Dit is het vervolg op ~Waar de zon de sneeuw raakt en ik raad je aan die wel eerst te lezen. Er wordt vaak naar verwezen en je begrijpt dit boek dan ook beter.
Hoe is het verder gegaan met Ambre en met de anderen van de club seizoenwerkers die zo intens met elkaar optrok in Alpenhotel Les Melezes.

Ambre leidt, inmiddels vijf jaar later, een rustig leven met haar man Marc en haar baan als leidinggevende in een kledingwinkel. Misschien een beetje saai? Ze is haar vrienden van toen uit het oog verloren.. Nou ja.. Daar heeft ze zelf bewust voor gekozen. Er was teveel verdriet. Terug naar haar ouders in Lyon was de enige optie.

Als Rosalie haar belt met een nogal verontrustend bericht is dat het sein om daar verandering in te brengen. De mededeling dat Tim en Anton er ook zullen zijn houdt haar niet tegen om meteen naar Arvieux te vertrekken. Het komt goed uit dat ze twee weken kerstvakantie heeft.

Het is -natuurlijk- ongemakkelijk, herinneringen komen boven, onuitgesproken vragen hangen in de lucht, weggestopte gevoelens komen tevoorschijn. Maar ze zijn hier om Rosalie te ondersteunen.. want waar is Gabriël?

Ik moest er wel even inkomen deze keer, het pakte niet meteen, maar dat kwam helemaal goed. Gelukkig..
De paar dagen die Ambre zou blijven worden steeds verlengd, ondanks het nare gedrag van Anton. Er is óók gezelligheid en de kinderen van Rosalie die ze eindelijk beter leert kennen.
Kan ze nog langer vluchten voor de waarheid? Wil ze dat..?
Da Costa heeft opnieuw een prachtig gevoelig verhaal neergezet waarin je helemaal meeleeft met deze levensechte personages.
En ik ben helemaal blij met het einde..