Wederom een prachtig verhaal

En dan zie je opeens de naam van je biologische moeder op papier staan. Dat moet een vreemd moment zijn. Een moeder bij wie je geen enkel beeld en gevoel hebt omdat ze niet voor je kon zorgen. De eerste jaren breng je door in een kindertehuis in Wenen.
Dan wordt je opgehaald en gaat met je adoptie-ouders mee naar Nederland.

Opnieuw heeft Anne van Zwieten een bijzonder verhaal geschreven, het levensverhaal van Winalt die als driejarige geadopteerd wordt, gebaseerd op het verhaal van haar eigen man.
Hoeveel impact heeft zoiets op je leven..
Winalt wordt liefdevol verzorgd maar toch ontbreekt er iets.
Als Winalt acht is vertellen zijn pleegouders hem dat hij is geadopteerd en dat maakt ineens alles anders. Hij voelde zich altijd al een buitenstaander, nu weet hij waarom.
Als hij wat ouder is gaat hij op zoek naar zijn wortels, maar erg voorspoedig gaat dit niet. En dat vreet aan hem.
Hij kiest voor een baan waarbij hij veel van huis is. Op zee voelt hij zich vrijer.

“Hij wás als de zee. De zee was zijn kern, hoe graag hij ook ergens bij wilde horen.”

We lezen over zijn worsteling met het leven, met zijn leven.. De relatie met zijn vriendin Eline kent ook de nodige ups en downs.
Winalt maakt wat onhandige keuzes. Of dat allemaal toe te schrijven is aan het feit dat hij geadopteerd is vraag ik me af.. Maar dat het impact heeft is duidelijk.

Anne heeft een heel fijne schrijfstijl waardoor je goed kunt meevoelen met Winalt maar ook snapt waar Eline tegenaan loopt.
Het is mooi om mee te lezen hoe hun relatie zich ontwikkelt en verdiept.

“Ik heb moeten leren mijn teleurstellingen en gemis om te buigen om te zien wat ik wél heb. En dat het je eigen verantwoordelijkheid is er in het leven iets van te maken.”

Ik las inmiddels nu 4 zeer verschillende boeken van deze schrijver, waaronder een thriller en kan ze stuk voor stuk van harte aanbevelen.