Een mooi tijdsbeeld en eerbetoon.

“Ze was niet bang, nee dat was ze niet, alleen boos. Eerst de kerk, dan zag ze verder. Ze had vreemd genoeg de wind in de rug, alsof het zo moest zijn. De boosheid verdween, de tranen stroomden. Ze kon de wind niet de schuld geven, die blies in haar rug. Hoe vaak gebeurde het dacht ze, dat je hier tussen de klei en de dijk de wind mee had? Nooit? Nee, bijna nooit.. “

Stilzwijgend is een mooi eerbetoon aan 5 Groningse vrouwen, 4 zussen en een nicht die begin 1900 opgroeiden tussen de stad en de Waddenzee, in de Ommelanden. Het zijn de oudtantes en oma van de schrijver, ze heeft ze gekend en veel is waar, maar niet alles, er is ook veel verzonnen omdat ze natuurlijk niet alles wist. Haar moeder wist veel te vertellen.
Het is een gebied waar ook mijn moeder opgroeide en mijn vader en ook ikzelf daar vlakbij. De Stad, dat was Groningen.. Andere steden kende ik als kind ook niet voordat ik er op school over leerde.
Net als de vrouwen in dit boek werkte mijn moeder ook bij ‘rijke’ families in huis, zo ging dat vroeger. Mijn vader werkte bij de boer. Ook ik groeide op in een klein gehucht en er was standsverschil.. Ik kon goed leren maar alleen boerenkinderen gingen studeren. Ik wilde zelf ook graag geld verdienen dus destijds vond ik het prima.

Het was dus enigzins een bekende wereld voor mij waarover Bieny Bolt op een fijne manier schrijft, al was het dan wel zo’n 50 jaar eerder in de tijd. Ik vond het heel leuk om te lezen. De sfeer, de wind, de kerk die teveel invloed had (mijns inziens), verkering, verlangens, geheimen, verdriet.. En het zwijgen.. Er werd niet echt gesproken over belangrijke dingen, dingen die er toe doen. Maar de meiden hadden elkaar.. De Groningse taal komt ook hier en daar voorbij. Lutje potjes (ludje podjes)bv.
Je leest steeds korte hoofdstukken, korte portretten over de deze vrouwen, ook in verschillende periodes. Dat vond ik soms wat verwarrend.
Maar een mooi tijdsbeeld!
En wat veranderde er toch veel in 100 jaar!