Indrukwekkend en ietwat angstaanjagend!

is aan het veranderen; de Tweede Wereldoorlog ligt op de loer.
In deze situatie volgen we Jean Brodie en de Brodie-meisjes.
Deze meisjes, in de leeftijd van tien tot zeventien jaar, worden door juffrouw Brodie gekneed zoals het haar goed dunkt. Zelfs nadat ze de meisjesschool verlaten hebben, blijven ze contact met haar houden.
En dat heeft echt niet alles te maken met de onderwerpen waarvan je verwacht dat die op school besproken worden. Haar eigen liefdesleven wordt zelfs besproken met ‘haar’ meisjes.

“Sinds ze hun laatste pennenvrucht hadden begraven en op de middelbare school zaten, had de belangstelling van Sandy en Jenny voor juffrouw Brodies liefdesleven een andere wending genomen. Ze associeerden niet meer alles met seks, het ging er nu meer om de diepte van het hart te peilen. De wereld van de pure seks scheen jaren geleden. Jenny was twaalf geworden.”

Monica kan goed rekenen, maar staat ook bekend om haar kwade buien, Rose en seks zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden, Eunice is een gymnaste en kan heel goed zwemmen, Sandy heeft heel kleine oogjes, heeft mooie klinkers en is beste vriendin van Jenny; een toneelspeelster. En dan hebben we ook nog Mary; ze laat zich door iedereen de schuld geven van alles wat mis gaat.

Jean Brodie laat het niet na om over de anderen leerlingen te spreken, zoals bijvoorbeeld de confidenties die ze met Sandy deelt:
‘Heel mijn eerzucht,’ zei juffrouw Brodie, ‘is gericht op jou en op Rose. Dit moet je natuurlijk niet tegen de andere meisjes zeggen, dan worden ze maar jaloers. Van Jenny heb ik ook grote verwachtingen gehad, die is zo knap; maar Jenny is nogal saai geworden, vind je niet?’

Tijdens het lezen laat de auteur al doorschemeren wat het lot van deze meisjes en juffrouw Brodie is, maar dat neemt niet weg dat je alle puntjes op de i gezet wil zien.
Juffrouw Brodie leren we niet heel goed kennen; ze blijft een beetje op de achtergrond. Ze lijkt alles goed in de hand te hebben. Doordat ze de meisjes uithoort over de andere docenten en de schoolleiding kan ze goed op de hoogte blijven, want het kan niet uitblijven dat door haar bijzondere manier van omgaan met ‘haar’ meisjes ze op de nominatie staat om vervangen te worden op school.
Het duurt nog lang voordat de lezer weet wie juffrouw Brodie zal verraden.

“Sandy keek haar aan en begreep dat de vrouw bezeten was van het verlangen dat Rose naar bed zou gaan met de man op wie ze zelf verliefd was; in het idee zat niets nieuws, het was de werkelijkheid die nieuw was.”

In dit boek vol humor krijg je zo nu en dan toch last van rillingen die over je rug lopen omdat je er niet aan moet denken dat iemand de kans krijgt om kinderen te vormen naar zijn of haar eigen goeddunken.
Een onderwerp zoals fascisme wordt ook niet geschuwd in ‘De beste jaren van juffrouw Brodie’; daar wordt door deze lerares heel luchtig over gesproken.
Eerder gepubliceerd op mijn blog https://graaggelezen.blogspot.com/2020/12/ik-las-de-beste-jaren-van-juffrouw.html