Zoveel verschillen in één land; het is prachtig om te lezen!

Deze recensie werd eerder gepubliceerd op mijn blog GraagGelezen.

NB: De Investituurstrijd was een machtsstrijd tussen de Rooms-Duitse keizer en de paus van Rome tijdens de 11e en 12e eeuw. Deze is genoemd naar een formaliteit, de investituur, maar de twistvraag ging steeds over de benoeming van hogere geestelijken (rijksbisschoppen) en de abten en abdissen van rijksabdijen (geestelijke instellingen onder voogdij van de keizer).

Italië, de opkomst van de stadstaten 1000 – 1250 is onderverdeeld in drie delen en een appendix:
Deel 1: Paus en Keizer
Deel 2: De ontwikkelingen in Italië
Deel 3: De culturele revolutie
Appendix: Het leven in de stad en Het leven op het kasteel.
In het voorwoord van Alfons Caris lees je over de serie Storia d’Italia en waarom hij besloot hier aandacht aan te schenken door middel van vertaling.

De afgebeelde kaarten in het boek zijn een mooie aanvulling op hetgeen je op dat stuk in de geschiedenis leest.

“Een plaats gold bij pakweg vijfduizend inwoners al als wereldstad. De straten waren niet verhard. De Romeinen hadden wegen als de Via Appia, de Via Aurelia en de Via Flaminia geplaveid met zware steenplaten, en zulke belangrijke verbindingswegen hadden de tand des tijds en de vernielzucht van de barbaren doorstaan. Maar voor het overige liep of reed je in de Middeleeuwen gewoon over aangestampte aarde, die in de zomer wolken stof deed opstuiven en bij regen in een modderpoel veranderde. Straten in de bebouwde kom waren nauw, kronkeling en hobbelig. Ze boden bescherming tegen de wind, maar waren ook ideaal voor overvallen, die dan ook aan de orde van de dag waren.”

Italië, de opkomst van de stadstaten 1000 – 1250 vertelt op fascinerende manier hoe Italië zich weer opricht na de donkere tijden van de vroege Middeleeuwen.
Het doet me denken aan de wapenspreuk van de provincie Zeeland: Luctor et Emergo. Deze Latijnse spreuk betekent zoveel als 'ik worstel en kom boven'.
Zonder de informatie in het boek kun je het Italië van vandaag en zijn bewoners minder goed begrijpen. Zoveel verschillen in één land; het is prachtig om te lezen!