Het lezen van ‘De verwoestingen van Devil’s Acre’ is zonder meer een wonderlijke ervaring.

Deze recensie werd eerder gepubliceerd op mijn blog GraagGelezen.

In dit laatste deel van de serie ‘De bijzondere kinderen van mevrouw Peregrine’ vind je Jacob en Noor terug waar hun avontuur begon: het huis van opa Portman. Jacob weet echt niet hoe ze zijn ontsnapt uit V’s lus.
Ze moeten snel op zoek naar mevrouw Peregrine en de andere bijzondere kinderen, want Cauls dreiging groeit.
Caul is herrezen uit de Bibliotheek der Zielen en hij en zijn leger zijn sterker dan ooit. Jacob en Noor ontmoeten in een verwoest Devil's Acre mevrouw Peregrine en de andere bijzondere kinderen.
Het wordt hun laatste strijd tegen het kwaad.

“Een hele tijd is er alleen duisternis, het geluid van donder in de verte en het vage gevoel dat ik val. Verder heb ik geen ik, geen naam. Geen herinnering. Ik ben me er vaag van bewust dat ik die dingen ooit had, maar nu zijn ze weg en ben ik bijna niets. Eén enkel foton van afnemend licht dat ronddraait in een hongerige leegte.
Het zal niet lang meer duren.”

Bovenstaande woorden staan op de allereerste bladzijde van dit laatste deel en ze maken meteen benieuwd naar wat er gebeurd is en wat er te gebeuren staat.
In vijfentwintig niet te lange hoofdstukken lees je over de strijd. De niet te zware schrijfstijl zorgt voor een vlotte leeservaring. Dat is niet onbelangrijk als je eerder nog geen boek uit deze serie hebt gelezen.
De karakters hebben stuk voor stuk een persoonlijkheid om ‘U’ tegen te zeggen. Ook humor ontbreekt niet in dit verhaal.

De auteur heeft een mooi staaltje fantasy voor Young Adults afgeleverd, vol fantastische foto’s die goed bij dat moment in het verhaal aansluiten.
Dit alles is geleverd met een prachtige cover en mooi gekleurde bladen die de start van een nieuw hoofdstuk aangeven.
Achter in het boek kun je nog lezen hoe Ransom Riggs de foto’s heeft gevonden of van wie hij ze heeft geleend.

“De meeste van ons waren humeurig. Na zoveel onrust waren de kinderen van mevrouw Peregrine op hun hoede voor verandering, en dit beloofde een grote verandering te worden.
Mevrouw Peregrine liet hun gegrom niet aan haar hart komen. ‘Volgens mij zal dit weer je perfect bevallen, Enoch. Volg mij maar.’
We kwamen bij een onderdeel van de gang met nieuw gebouwde deuren. Het waren er tien in totaal en bij de laatste hield mevrouw Peregrine halt.
Er hing geen bordje, nergens was er meer informatie te vinden.
‘Waar gaat hij geen?’ vroeg ik haar.”

Het verhaal blijft tot het einde toe spannend omdat je echt niet weet wat er nog staat te gebeuren.
Een tipje van de sluier: mevrouw Peregrine draait ook de klok nog een stukje terug en dat maakt een heel verschil voor iedereen.

Het lezen van ‘De verwoestingen van Devil’s Acre’ is zonder meer een wonderlijke ervaring.