Lezersrecensie
Het huis Chouette – Waar muren spreken en wonden helen
Deze recensie werd eerder gepubliceerd op mijn blog GraagGelezen.
In haar roman Het huis Chouette weeft Fenneke Wekker een prachtig wandtapijt van verleden en heden. Wat begint als een vlucht naar de Franse rust, ontpopt zich tot een diepgravende zoektocht naar de wortels van trauma, kolonialisme en de onzichtbare draden die generaties met elkaar verbinden.
De hoofdpersoon, Janneke, koopt een gehavend arbeidershuisje in een Frans boerendorp. Ze is op de vlucht voor haar eigen depressie en de schaduwen uit haar verleden. Wekker slaagt er meesterlijk in om het huis zelf tot een personage te maken; het is koud, weerbarstig en ademt de geschiedenis van de familie Chouette die er drie generaties lang woonde.
Het blijkt een huis met een ziel te zijn.
“Een hele tijd later, hoelang weet ik niet want de seconden lijken uren en de uren lijken dagen, sta ik voor de spiegel om me klaar te maken om naar buiten te gaan. Een bleek-beige gezicht, met vermoeide ogen en scherpe lijnen langs de brede neus, kijkt me geschrokken aan. De samengeperste lippen zijn gebarsten en de mondhoeken naar beneden getrokken. Het haar pluist en staat wijds alle kanten op.
Zo kan ik niet naar buiten, denk ik. En ik huil weer.”
Wanneer Janneke een kist met oude brieven ontdekt, komen de voormalige bewoners tot leven.
Het mooiste aspect van de roman is de manier waarop de geschiedenis van de Franse familie Chouette begint te spiegelen met die van Janneke zelf. Wekker laat haarscherp zien dat trauma niet stopt bij de grens of bij één generatie. De pijn van de Frans-Algerijnse oorlog vindt een echo in Jannekes eigen koloniale familiegeschiedenis.
De buitenwereld ziet vaak alleen het "aanpassen" of de stilte, maar binnen de muren van Chouette wordt de verwarring en de diepe pijn voelbaar gemaakt. Het is een thema dat zelden zo intiem en tastbaar wordt beschreven: hoe de geschiedenis van een land doorwerkt in de haarvaten van een gezin.
“Waarom, waarom moet God mij zo straffen? Ik heb het niet zo bedoeld, ik wilde geen slechte dochter voor moeder zijn, geen slechte vrouw voor Léon, geen slechte moeder voor de jongens. Ik weet niet wat zij meemaakten, ik voelde niet hoe zij zich voelden. Ik wist niet beter.”
De beschrijvingen van Jannekes depressie en haar innerlijke belevingswereld zijn treffend en rauw, zonder sentimenteel te worden.
De toevoeging voor in het boek van een tijdlijn, en de wisselende perspectieven zorgen ervoor dat je de complexe familiebanden moeiteloos kunt volgen.
Ondanks de zware thema’s is het proces van Janneke louterend. Ze vindt geen kant-en-klare oplossingen, maar wel inzicht, rust en een nieuwe kracht.
Het huis Chouette is een meeslepende familiekroniek in vier delen die je in één adem uitleest. Het herinnert ons eraan dat we pas echt ergens kunnen wortelen als we de geesten uit ons verleden durven aan te kijken.
In haar roman Het huis Chouette weeft Fenneke Wekker een prachtig wandtapijt van verleden en heden. Wat begint als een vlucht naar de Franse rust, ontpopt zich tot een diepgravende zoektocht naar de wortels van trauma, kolonialisme en de onzichtbare draden die generaties met elkaar verbinden.
De hoofdpersoon, Janneke, koopt een gehavend arbeidershuisje in een Frans boerendorp. Ze is op de vlucht voor haar eigen depressie en de schaduwen uit haar verleden. Wekker slaagt er meesterlijk in om het huis zelf tot een personage te maken; het is koud, weerbarstig en ademt de geschiedenis van de familie Chouette die er drie generaties lang woonde.
Het blijkt een huis met een ziel te zijn.
“Een hele tijd later, hoelang weet ik niet want de seconden lijken uren en de uren lijken dagen, sta ik voor de spiegel om me klaar te maken om naar buiten te gaan. Een bleek-beige gezicht, met vermoeide ogen en scherpe lijnen langs de brede neus, kijkt me geschrokken aan. De samengeperste lippen zijn gebarsten en de mondhoeken naar beneden getrokken. Het haar pluist en staat wijds alle kanten op.
Zo kan ik niet naar buiten, denk ik. En ik huil weer.”
Wanneer Janneke een kist met oude brieven ontdekt, komen de voormalige bewoners tot leven.
Het mooiste aspect van de roman is de manier waarop de geschiedenis van de Franse familie Chouette begint te spiegelen met die van Janneke zelf. Wekker laat haarscherp zien dat trauma niet stopt bij de grens of bij één generatie. De pijn van de Frans-Algerijnse oorlog vindt een echo in Jannekes eigen koloniale familiegeschiedenis.
De buitenwereld ziet vaak alleen het "aanpassen" of de stilte, maar binnen de muren van Chouette wordt de verwarring en de diepe pijn voelbaar gemaakt. Het is een thema dat zelden zo intiem en tastbaar wordt beschreven: hoe de geschiedenis van een land doorwerkt in de haarvaten van een gezin.
“Waarom, waarom moet God mij zo straffen? Ik heb het niet zo bedoeld, ik wilde geen slechte dochter voor moeder zijn, geen slechte vrouw voor Léon, geen slechte moeder voor de jongens. Ik weet niet wat zij meemaakten, ik voelde niet hoe zij zich voelden. Ik wist niet beter.”
De beschrijvingen van Jannekes depressie en haar innerlijke belevingswereld zijn treffend en rauw, zonder sentimenteel te worden.
De toevoeging voor in het boek van een tijdlijn, en de wisselende perspectieven zorgen ervoor dat je de complexe familiebanden moeiteloos kunt volgen.
Ondanks de zware thema’s is het proces van Janneke louterend. Ze vindt geen kant-en-klare oplossingen, maar wel inzicht, rust en een nieuwe kracht.
Het huis Chouette is een meeslepende familiekroniek in vier delen die je in één adem uitleest. Het herinnert ons eraan dat we pas echt ergens kunnen wortelen als we de geesten uit ons verleden durven aan te kijken.
1
Reageer op deze recensie
