Een spannende reis door het Europa van de jaren dertig en iets vroeger. Genieten vanuit je luie stoel!

Deze cover geeft helemaal niets prijs over wie er achter het masker zit. Je ziet niets...

In het boek mag je meekijken met een 'verteller' die je al voor in het verhaal op een aangename en rustige manier voorstelt aan Charles Latimer en waar het voor Latimer allemaal begon;
'Het was in Istanboel en uit de mond van kolonel Haki dat hij voor het eerst over Dimitrios hoorde.'

Over de titel;
Reisbagage wordt in een gesprek tussen Latimer en de heer Peters door deze laatste vergeleken met een masker;
'Hoezeer lijkt dat niet op een mens! Op reis door het leven verzamelt het heel wat felgekleurde labels. Maar die labels zijn slechts de buitenkant, het masker dat het opzet tegenover de buitenwereld. Belangrijk is wat erin zit. En heel vaak - hij schudde moedeloos zijn hoofd- ontzettend vaak, zitten er totaal geen schone zaken in de koffer.'

De manier waarop dit verhaal neergezet is zorgde er voor dat ik me in een mum van tijd waande in de periode waarin het zich afspeelt. Het enige Franse woord dat ik niet kende 'pneumatique' heb ik met alle plezier opgezocht en me verbaasd over wat het was. Ik kende het bestaan daarvan niet
'Een Parijs netwerk van buizenpost tussen woonhuizen, bij de uitbreiding zelfs tot vierhonderdvijftig kilometer lengte in totaal.'

Latimer ontpopt zich als een ware detective in dit verhaal. Ik werd meegenomen door Europa en daaraan grenzende landen in een sfeer die me behoorlijk intrigeerde. De corruptie en al wat daar bijhoort is blijkbaar van alle tijden. Heel beeldend heeft de auteur me kennis laten maken met de leefomgeving en de gebruiken van de bewoners van deze landen. Heerlijk, om zo mee te kunnen reizen vanuit je luie stoel!

De auteur herinnerde me er weer aan dat ik een boek aan het lezen was;
'Bovendien was er hier sprake van een echte moord; geen keurige nette boekenmoord met een lijk en aanwijzingen en verdachten en een dader, maar moord waarover het hoofd van de politie zijn schouders ophaalde, waar hij zijn handen vanaf trok en waarvan hij het stinkende slachtoffer in een kist liet stoppen. Ja, dat was het. Het was écht.'
Dimitrios is een interessant personage, maar het is de manier van schrijven die het boek geweldig goed maakt. Elke personage heeft zijn/haar eigen verhaal te vertellen en Latimer probeert daar zijn voordeel mee te doen.

Ik ben, om in het taalgebruik van de tijd waarin het verhaal zich afspeelt te blijven, werkelijk in vervoering geraakt door zowel de mooie manier van schrijven als de inhoud van het verhaal.
Daarom kan ik naar waarheid zeggen: 'Graag gelezen'! 4,5/5*