Na het lezen overviel me een gevoel van rust

Erica Pierik beschrijft in deze zoektocht naar zichzelf hoe ze andermans verwachtingen als regel ging beschouwen; zelfs als deze verwachtingen niet écht uitgesproken waren stond het voor haar vast dat dát de goede manier moest zijn om te leven. Niet de manier waarop ze graag zelf wilde leven.

“Wees lief, wees meegaand, dan vinden mensen je aardig.”

Het verhaal is verteld met terugkijkjes naar het verleden. Deze zijn in cursief gedrukt en beginnen met: “ik ben… jaar”.
Na het lezen ben ik ook gebeurtenissen op gaan schrijven, waardoor deze recensie even op zich heeft moeten laten wachten.
Iedereen kan op zijn of haar eigen manier aan de slag met de zoektocht naar rust. Denk niet dat er een stappenplan voor je klaar ligt, want dat zorgt toch maar voor meer onrust.

Het steeds zoeken naar goedkeuring werkt enorm vermoeiend voor de schrijfster.
Zonder zweverig te worden en met enige zelfspot worden al deze onderwerpen beschreven door Erica Pierik.
Soms leest het zelfs als een songtekst. De beschrijving van een metafoor over een zoektocht als de hare werkt verhelderend. Maar dat moet je zelf lezen…

Het lezen van ‘Op zoek naar rust’ was voor mij een echte verademing.
Veel van het genoemde bestuurt ook mijn leven.
Na het lezen overviel me een gevoel van rust, omdat ik zonder dat ik het wist ook op zoek was naar rustpunten in mijn leven. Ook mijn hoofd zat veel te vol met dingen die daar niet thuishoorden.

“Succes is gelukkig zijn met wie je bent. Het is een persoonlijk proces en geen standaard format.”

De auteur heeft een vlotte schrijfstijl; je vliegt daardoor door dit boek over bewustwording (waarin een heleboel kwartjes vallen) heen en slaat met een zucht van opluchting de laatste bladzijde om.
Ik heb ‘Op zoek naar rust’ graag gelezen.