Een roman die uit de kast haalt wat verborgen dient te blijven.

Het voorwoord is een mooi verhaal vol verklaringen van hetgeen te lezen is in het boek en het maakte me bovendien duidelijk hoezeer deze Jhumpa Lahiri onder de indruk was van hetgeen ze voor zich zag liggen om vertaald te worden naar het Engels.

Het boek bestaat uit drie boeken; uiteindelijk is elk boek verweven met de andere boeken waardoor het geen op zichzelf staande boeken geworden zijn.

Boek 1 bestaat uit brieven van Vanda aan Aldo. Hierin spreekt ze haar gevoelens uit over haar leven met en zonder hem. In elke brief spuwt ze haar gal over Aldo en zijn vriendin, maar vooral laat ze voelen hoe ongelukkig ze is geworden door zijn toedoen. Ze woont alleen met de kinderen in Napels, terwijl hij met zijn vriendin in Rome woont.
Uit deze brieven blijkt haar teleurstelling in haar man en haar kijk op de toekomst; deze zal ondanks ondanks haar liefde en begrip voor hem op een grote ontgoocheling uitdraaien.

In Boek 2 kijken we terug met Aldo naar de jaren dat Vanda en hij man en vrouw waren. Zijn boek begint op de dag dat ze terugkomen van een weekje aan zee. Ze kunnen hun huis bijna niet in omdat zoals het er uitziet, door toedoen van inbrekers een orkaan van vernieling heeft plaatsgevonden. Niet op een paar plekken zoals je zou kunnen verwachten bij een inbraak, maar werkelijk het hele huis is doorgespit en verwoest.

Aldo weet dat hij fout is geweest in zijn gedragingen en dat dat de oorzaak was van hun situatie.
In de jaren 70 was de seksuele vrijheid alom vertegenwoordigd en Aldo zag dat zoals velen met hem, als rechtvaardiging voor zijn daden. Het was toch heel gewoon?
Hij keert weer terug bij Vanda en doet op zijn manier zijn best, ook om het contact met zijn kinderen te verbeteren.

Boek 3. Hierin zijn de kinderen aan het woord. Ze zijn allebei uit op hun erfenis; dat kan nog iets goedmaken.
Sandro heeft vier kinderen bij drie vrouwen terwijl zijn zus bewust geen kinderen heeft. Broer en zus zijn elkaar gegroeid en hebben geen contact meer. In dit derde boek komt de titel ook aan bod en de herinnering brengt de nodige ontroering teweeg bij Anna en Sandro.

Strikken is een roman die me ontroerd heeft; het is een roman die alles uit de kast haalt wat verborgen dient te blijven.
Het einde heeft me verrast maar tegelijkertijd kon ik begrip opbrengen.