Doorgelezen terwijl ik het wilde wegleggen

Het boek Lampje staat al 2 jaar op nummer 1 van de Grote Vriendelijke 100. Dat is een verkiezing van de Grote Vriendelijke Podcast en lezersplatform Hebban.
Ik kwam er moeilijk in, omdat het begin echt wel heel droevig is, dan heb ik altijd de neiging om een boek weer weg te leggen. ‘Maar dit is al 2 jaar uitgekozen tot ‘The Bohemian Rapsody’ door lezers…’ dus las ik door en ik heb er geen spijt van. Soms loont het als je even doorleest, ookal is iets niet helemaal jouw genre.
Lampje, ofwel Emilia, woont met haar kreupele vader in een huis bij de vuurtoren. Haar moeder is overleden. Lampje moet elke dag de vuurtoren aansteken maar op een dag heeft ze geen lucifers meer. Ze is vergeten om nieuwe te kopen. "Lampje, je bent geen licht" zegt haar vader altijd. Maar dan vergaat er een schip en daarvan krijgen Lampje en haar vader natuurlijk de schuld. Lampje wordt ondergebracht in het Zwarte Huis op de heuvel waar een monster woont. Haar vader wordt opgesloten in de vuurtoren, ze moeten hun schuld aflossen.
Lampje is eigenwijs maar ook dapper. En nieuwsgierig is ze ook. Ze wil naar de torenkamer om naar de vuurtoren te kunnen kijken. Maar in de torenkamer zit het monster.....
Het verhaal is een eigentijds sprookje. Met best heftige thema's: analfabetisme, huiselijk geweld, anders zijn. Onder de indruk was ik van de manier waarop Lampje vriendschap sluit met ‘het monster’ en met de bijzondere zoon van de vrouw waar ze voor moet werken. Dus er zit ook moed, liefde, doorzettingsvermogen en trouw in het boek. Ook het moment waarop ze ontdekt wat je allemaal kan als je kan lezen, vond ik ontroerend.
Annet Schaap heeft al meer dan 200 boeken geïllustreerd, en dit is het eerste kinderboek dat ze zelf schreef, bizar dat je kan debuteren met zo’n klapper! Ik vind het beeldend en vlot geschreven verhaal, nogmaals: ik ben blij dat ik mezelf heb gedwongen om door te lezen toen ik het eigenlijk wilde wegleggen.