De zoete waanzin - Paulus Hochgatterer

Op zich is dit een heel knap geschreven boek. Een verhaal grotendeels bezien vanuit de ogen van een kleuter. Helaas is het eerste deel van het boek haast niet om doorheen te komen. Ingewikkelde zinnen, lastig en onbegrijpelijk woordgebruik en een onsamenhangend geheel. Vanaf pagina 100 wordt het echter pas een heel spannend en goedlopend verhaal.

Het verhaal vertelt over een kleuter die bij haar opa een gezellige dag heeft zoals je meestal met je opa en oma hebt. Na een spelletje mens-erger-je-niet gaat opa om de een of andere reden naar buiten om vervolgens niet meer terug te keren. De kleine meid gaat bewapend met twee pionnen uit het spel naar hem op zoek. Ze komt echter helemaal getraumatiseerd terug. Ze heeft haar opa dood aangetroffen, liggend in een kruisvorm en zijn gezicht is helemaal weggeslagen. Het meisje weet meer maar kan en wil geen woord zeggen. Aan de politie en de psycholoog de taak het meisje aan de praat te krijgen. En hoe dit gebeurt is erg knap weergegeven. Vraag blijft alleen wie doet nou zoiets? Inderdaad iemand met een zoete waanzin. Maar wie en waarom?

Gelijkertijd wordt het verhaal vertelt vanuit de ogen en de beleveningswereld van de dader. Ik zal hier verder niks over verklappen want dan geef ik het hele verhaal weg en dat is zonde. Maar ik kan wel zeggen dat het erg verrassend en heel knap weergegeven is.

Op zich dus een goed verhaal met een hele interessante insteek, alleen door het slechte eerste deel slechts 3 sterren. Helaas!