Vrij traag, maar verontrustend spannend

Zomer 1958. Een reeks moorden plaagt het Midwesten. De slachtoffers worden gevonden in hun auto’s of huizen, zelfs in hun bed. Hun lichamen zijn leeggezorgen, maar het bloed is nergens te bekennen. In het najaar wordt de familie Carlson afgeslacht in hun boerderij in Minnesota en de zaak krijgt zijn eerste aanwijzing: de 15-jarige Marie Catherine Hale wordt op de plek van het misdrijf gevonden. Van top tot teen onder het bloed. Ze wordt eerst aangezien als overlevende, maar geen enkele druppel bloed was van haar afkomsitg. Michael Jensen, zoon van de plaatselijke sheriff, had nooit gedacht dat hem het grootste verhaal van het land in zijn schoot zou vallen, of dat hij bij het onderzoek zou worden betrokken. Maar wanneer Marie besluit dat hij de enige is aan wie ze haar verhaal zal vertellen, is het het aan Michael om de waarheid te vinden. Wat gebeurde er echt op de avond dat de Carlsons werden vermoord? En hoe kwam een meisje tussen al deze lichamen terecht?

Het verhaal start net anders dan je wellicht zou verwachten. Dat is ten eerste al een verrassing. Het vertelperspectief is namelijk vrij los. Het lijkt meer op een verhaal dat direct aan de lezer wordt verteld in plaats van een aaneenschakeling van gebeurtenissen zoals in vele boeken gebeurd. Er vinden enkele terugblikken of zelfs vooruitblikken plaats, kleine maar wel belangrijke gebeurtenissen waar de hoofdpersoon alvast een kanttekening van geeft aan de lezer om het alvast te verduidelijken. Aan de ene kant werkt dit prima, het geeft overzicht en duidelijkheid. Maar aan de andere kant haalt het je misschien ook wel uit het verhaal. Het zal per lezer verschillend zijn.

Verder was het ook een verrassing dat er veel meer informatie rondom de voorgaande moorden plaatsvindt dan alleen aan de gesprekken die plaatsvinden tussen Michael en Marie. Wat dat betreft is het net wat meer een rapport van alle belangrijke zaken die eromheen hebben gespeeld dan een getuigenis van Marie.

Het was zelfs zo dat de gesprekken die Michael en Marie voeren, niet altijd even duidelijk en spannend zijn. De belangrijkste zaken worden uit te weg gegaan, Marie wil daar liever niet over spreken. Hierdoor wordt het verhaal langzaamaan steeds vager en heb je op een gegeven moment geen idee meer welke kant het verhaal precies in gaat. Toch brengt het zeker een mate van spanning mee. Welke dingen die Marie heeft gezegd zijn waarheid en wat niet? Verder is wel duidelijk dat er een bepaalde chemie ontstaat tussen Michael en Marie, maar de uitwerking hiervan had intenser en toegewijder gekund dan het is geworden.

In de tussentijd maakt Michael als tiener ook nog wel het een en ander mee. Doordat hij betrokken is geraakt bij deze zaak, is zijn hele leven veranderd. Mensen zoeken hem op voor informatie, hij raakt betrokken bij politiezaken waar zijn ouders hem nog te jong voor vinden, etc. Ook leerlingen van zijn school gaan hem anders bekijken, zeker als blijkt dat Michael ervoor pleit dat Marie onschuldig is. Verder insinueert de auteur er soms ook naar dat de daadwerkelijke moordenaar nog ergens in de buurt rondwaart. Dit alles levert nog wel eens enkele spannende momenten op.

Wanneer het verhaal langzaamaan tot een conclusie komt, blijven er nog genoeg vragen onbeantwoord. In de laatste getuigenis wordt de moord op de familie Carlson wel verduidelijkt en ook hoe de auteur bij de desbetreffende schrijfstijl is gekomen. Het verhaal eindigt vervolgens met een behoorlijk open, spannend maar ook verontrustend eind.