Emotioneel, aangrijpend, mooi verhaal met intense thema's

Het verhaal start op het moment dat Wren en Aaron elkaar voor het eerst ontmoeten. Ze hebben beide een heftige dag achter de rug en willen het liefst dat die zo snel mogelijk voor bij is, tot ze met elkaar aan de praat raken. Het is duidelijk dat ze als ze elkaar op een ander moment hadden leren kennen, er misschien iets had kunnen opbloeien. Dit keer is dat helaas nog niet het geval.

Jaren later ontmoeten ze elkaar weer. Wren lijkt behoorlijk veranderd nadat ze de uitslag van haar gen test had ontvangen. Ze probeert alles en iedereen op afstand te houden, behalve haar twee honden. Deze brengen nog enigszins vreugde in haar leven. Als lezer is het op dat soort momenten soms best lastig om je met haar te kunnen identificeren. Ze is vrij afstandelijk en maakt af en toe beslissingen die je als lezer, op zo’n afstand niet direct begrijpt. Je probeert je in haar en haar situatie te verplaatsen en je bent continu aan het hopen dat ze er toch anders over gaat denken. Gaande het verhaal leer je haar overigens steeds beter kennen en begin je haar gedachtegangen te volgen en te begrijpen. De momenten waarop Wren geconfronteerd wordt met de vriendschappen en liefdes van anderen om haar heen, kun je je als lezer steeds beter in haar verplaatsen. Maar de vraag blijft: zou je als je in haar schoenen staat hetzelfde denken en handelen?

Niet alleen Wren heeft het een en ander meegemaakt. De gebeurtenissen die Aaron heeft doorstaan gaan je ook niet in de koude kleren zitten. Wat dat betreft is het emotionele gehalte in dit verhaal erg hoog. Er zijn meerdere momenten waarop je de tissuebox erbij zou willen pakken of je tranen even weg moet knipperen, of juist kan laten gaan. Maar dat is niet het enige waar dit verhaal om draait. Er zijn ook genoeg mooie, liefdevolle en grappige momenten die het verhaal zo nu en dan wat luchtiger maken. Aarons familie is namelijk heel betrokken, begrip- en liefdevol waardoor je alleen maar hoopt dat Wren er ooit deel van uit kan maken.

De thema’s die in het verhaal aan bod komen zijn niet luchtig of gemakkelijk om over te lezen. Zoals (de gevolgen van) Alzheimer en een beroerte, adoptie en vergeving. De manier waarop de auteur deze onderwerpen in het verhaal heeft verweven zijn mooi en realistisch, maken het soms moeilijk om over te lezen, maar Perkins beschrijft de moeilijke momenten op een aangrijpend maar mooie manier. Lezers die in een soort gelijke situatie hebben gezeten zullen hier (hoop ik) herkenning en troost uit kunnen halen.

Als ik je vergeet is een emotioneel, aangrijpend maar mooi verhaal over verschillende moeilijke en intense thema’s.