Mysterieus, dubieus en ontzagwekkend

Een boek over een verlaten pretpark waarin 14 mensen zich moeten verstoppen om niet gevonden te worden? Dat klonk wel als een boek voor mij. Vanaf het eerste hoofdstuk werd al duidelijk dat Mack een vrij bijzonder personage is. Ze heeft een verleden, maar het is niet helemaal duidelijk wat daarin gebeurd is, alleen dat ze haar familie is kwijt geraakt. Het spelletje Hide and Seek heeft daar ook wel wat mee te maken, want de momenten dat ze terugdenkt aan die gebeurtenis, merk je direct gelijkenissen op. Terwijl de voorbereidingen van het spel vorderen, neemt de spanning al toe. Wat bevindt zich in het pretpark, wie houdt het het langst vol en welke gevaren staan hen te wachten?

Na een tiental bladzijdes wordt duidelijk dat het boek niet alleen Mack draait. Het vertel perspectief is vrij los en kan zomaar ineens in een volgende alinea wisselen naar een ander personage. Op die manier krijg je van alle 14 deelnemers en een organisator informatie waardoor het verhaal completer wordt. Althans, dat was wat ik verwachtte. Niets bleek minder waar. White’s schrijfstijl is, net als de verschuivingen in perspectieven ongebonden, ongewoon, typisch. De gedachtegangen van de personages springen soms van de hak op de tak en onthullen soms details die weinig met de inhoud te maken lijken te hebben. Deze ‘zijweggetjes’ die worden ingeslagen halen de focus zo nu en dan wel eens van het verhaal en daarmee verdwijnt de snelheid en de spanning wel eens.

Naarmate het verhaal vordert neemt de intensiteit wel toe en wordt langzaam ook de achterliggende reden van het spel, het pretpark en de specificaties van de deelnemers duidelijk. Hierin schuilt een bovennatuurlijk element dat aan de ene kant vrij ver gezocht lijkt, maar uiteindelijk wel een doel aan het geheel geeft. Puzzelstukjes vallen op hun plek terwijl de dreiging steeds groter wordt. Er zijn op een gegeven moment nog maar drie deelnemers die nog niet gevonden zijn en de auteur weet in de loop van het verhaal sympathie voor deze drie personages op te wekken bij de lezer, waardoor elk eind dat je zou kunnen bedenken niet het eind is dat je wenst.

Toch heeft de auteur daar iets op gevonden. Er vinden enkele plotwendingen plaats en de uiteindelijke conclusie geeft zowel voldoening als afkeer en roept tegelijkertijd ook vragen op. Want dat doet het verhaal op meerdere plekken: vragen oproepen bij de lezer. Ze worden niet allemaal beantwoord, maar is Hide een uiterst mysterieus, dubieus en ontzagwekkend boek.