Zeer origineel en verrassend verhaal

Het bos is een gevaarlijke plek, waar sirenenzang mannen en vrouwen de dood in lokt. Eeuwenlang heeft een heks zielen geoogst om de harteloze boom te voeden en zijn kracht gebruikt om haar domein te laten groeien.
Wanneer Owen Merrick in het heksenbos wordt gelokt, redt een van de dochters van de boomsirene, Seren, zijn leven in plaats van er een einde aan te maken. Elke nacht klimt hij over de tuinmuur om haar te zien en elke nacht verdiept haar verlangen om mens te worden. Maar een verschuiving in de sterren voorspelt een gevaarlijke vloek, en Serens zoektocht om mens te worden, zal hen leiden naar een eeuwenoude oorlog tussen de heks en de koning die haar probeert te stoppen.

Het verhaal start bijna als een sprookje dat te mooi is om waar te zijn. De sfeer is, ondanks het verleden van Owen, behoorlijk lieflijk, mooi, mysterieus maar met een treurige en duistere ondertoon. Owen is een goedaardige en hartelijke jongen. Hij is niet zo als elk ander personage dat in YA-Fantasy boeken voorkomt en dat is eens fijn voor de afwisseling. Hij past op zijn kleine zusje en neemt huishoudelijke taken op zich. Verder heeft hij bijzondere maar mooie hobby’s, zoals het bijhouden van sterren, spelen van de cello en koken. Uit deze omgevingsfactoren werd al snel duidelijk dat dit een verhaal is als geen ander. En hoe verder het verhaal vorderde hoe duidelijker dat werd.

Na enkele hoofdstukken worden de wezens uit het bos steeds belangrijker en op een gegeven moment wisselt het perspectief tussen één van die wezens en Owen. Ze hebben verschillende ontmoetingen en de verhaallijn geschreven vanuit het wezen in het bos, is opmerkelijk, bijzonder maar lyrisch en ook mooi. De denkwijze verschilt veel van die van Owen en daardoor krijgt het verhaal een hele eigen ondertoon. Hoe meer je over het wezen in het bos leest, hoe interessanter het verhaal wordt. Er heerst namelijk een vloek, maar het is nog lang niet duidelijk wat die vloek precies inhoud. Pas in de tweede helft van het verhaal komt dit meer aan bod en wordt het steeds duidelijker.

Na de nog redelijk onbezorgde eerste helft, verandert de toon van het verhaal ineens. Er gebeuren onverwachte dingen, sommigen ook onverklaarbaar en een beetje verstrooid. De uiteindes van het verhaal lopen steeds verder uiteen en het duurt een tijdje voordat die weer dichter bij elkaar komen en er duidelijk wordt wat er precies aan de hand is. Toch bevat het tweede deel van het verhaal een stuk meer actie. Er gebeuren meer dingen tegelijk en achter elkaar, waardoor de spanning in het verhaal oploopt. De perspectieven blijven elkaar afwisselen en ze maken dan ook verschillende dingen mee. De puzzelstukjes vallen steeds sneller in elkaar en de achterliggende vloek wordt steeds duidelijker.

Terwijl de uiteindelijke ontknoping even op zich laat wachten, weet de auteur de spanning in de laatste hoofdstukken hoog te houden. Er vinden verrassende, verdrietige maar ook mooie momenten plaats en de conclusie van het verhaal loopt net even anders dan je zou verwachten. Hierdoor is het verhaal meestal erg onvoorspelbaar, maar niet al te ongeloofwaardig. Als alles op zijn plek is gevallen zijn de bovennatuurlijke en realistische elementen mooi met elkaar verweven tot een slot.